9.3
Sooner or later we're all gunna.............dive!
Angela Hendrikx
Een belangrijk onderdeel van onze roadtrip door Australië zou zijn, het maken van de eerste 'echte' duiken na het behalen van ons brevet in Nederland.
Zodra we met onze camper Airlie Beach inrijden, parkeren we voor een reisbureau en boeken meteen een 3-daagse trip met een catamaran naar The Whitsundays: een eilandgroep (72 eilanden) in het Great Barrier Reef met op de boot alle duikbenodigheden. Popelend om aan boord te gaan moeten we nog één dag wachten. Voor winterse begrippen was het er vrij aangenaam: een lekkere temperatuur maar wel een grijze lucht. Met name 's avonds op de boot zou het koud worden dus de dikke trui moest zeker mee. In de PADI-shop, waarbij ons echt geadviseerd werd om te vragen naar de mogelijkheid van een nachtduik, kopen we nog drie vis- en koraalherkenningskaarten die we zouden kunnen gebruiken.
In de haven is het een komen en gaan van mensen. Het lijkt er net een vliegveld: mensen nemen afscheid van elkaar en ongemakkelijk zoeken nieuwe mensen of ze op de juiste plek zijn. De divemaster Tim komt ons begroeten en zoals verwacht moeten we allemaal een medische vragenlijst invullen. Aangezien ik een aantal keer ja moet invullen vanwege mijn astma laat ik ook meteen, heel trots, de medische keuring zien om me ervan te verzekeren dat dit avontuur me niet afgenomen kon worden. Gelukkig, alles is in orde en we mogen de boot op. De laatste kans om pilletjes tegen zeeziekte te kopen en chocola, chips e.d. om de bemanning om te kopen (dit laatste met een knipoog natuurlijk). Op de boot wordt meteen duidelijk dat er tijd is voor plezier maar ook serieuze zaken. Alle alcohol word verzameld en pas als de crew aangeeft dat het mag gaat de grote koelkast open en mag je je zelfmeegebrachte bier of wijn opdrinken.
Met 20 man en wel 10 verschillende nationaliteiten gaan we op pad. De algemene regels worden besproken (max één minuut douchen per dag!) en dan het duiken. Ik en mijn buddy Marco samen met 3 jongens zijn degene met een brevet dus wij mogen het eerst met onze divemaster het water in. De jongens geven meteen aan dat ze niet alle duiken mee willen doen vanwege de prijs. Terwijl de divemaster aan ons een makkelijke heeft: het hele pakket van duiken, incl alle foto's en filmpjes en tot slot een gratis t-shirt. 'Hallo, we zijn nu in het Great Barrier Reef daar gaan we geen duik minder om doen natuurlijk!' Dus de eerste duik zou zijn met Tim, de divemaster, Marco en ik. Tim helpt ons in de stingersuits en zegt dat we met een bepaalde sprong het water in gaan maar natuurlijk weten wij wat hij bedoeld. Aangezien de Engelse termen ons niet bekend zijn moeten we toch even navraag doen: de commando sprong. Hij geeft aan dat we de buddy-check bij elkaar moeten doen, wat de laatste keren zo makkelijk leek is nu een beetje onhandig gepruts aan elkaars duikspullen. Vol zenuwen proberen we ons de zaken die we geleerd hebben in het zwembad voor de geest te halen. Dus, lucht in je trimvest, hand op je ademautomaat en je duikbril en een grote stap naar voren. Vervolgens in het water een OK-teken. De hele boot kijkt natuurlijk naar hoe wij te water gaan zonder waarschijnlijk te weten dat we doodnerveus zijn. Maar de eerste stap in de grote oceaan vergeet je nooit. Nadat we met zijn drieën in het water liggen kunnen we gaan afdalen.
De eerste meters zijn wat onwennig; heb ik wel genoeg lood, werkt alles volgens behoren, lukt het me om zonder teveel met mijn armen te zwaaien te hoveren door het water etc. Na een paar minuten krijg je het weer onder de knie en denk je bij jezelf: 'Hallo, dit kan ik, ik weet allemaal hoe het moet.' Dan begint het genieten pas. We zien allerlei soorten koraal hard en zacht. We komen een zeester tegen maar dan als veren. Ook de zeekomkommer, naaktslak en papegaaivis mogen niet ontbreken. Ik weet niet hoe Tim het kan zien maar opeens wijst hij ons op een soort lang dun koraal waar een bijna doorzichtige garnaal op zit. Die had ik zelf echt nooit gezien! Op een gegeven moment gaat het zo lekker dat ik Marco's hand vastpak en weet dat we nu ontzettend aan het genieten zijn. Na ongeveer 30 minuten op 10 meter gaan we terug naar boven. En al dacht je dat je door middel van natuurlijke navigatie wat geleerd had het was een verassing dat we weer bij de boot uit kwamen. Het blijkt dat we nog teveel bezig zijn met onze uitrusting en het bewegen door het water. Onzeker over onze duikkwaliteiten geeft Tim aan het einde van onze duik aan dat we het ontzettend goed gedaan hebben. Helemaal voldaan komen we terug de boot op waarbij iedereen natuurlijk wil weten wat we gezien hebben. Ik vraag me ook af wat het geluid was welke we onderwater hebben gehoord. Tim verteld aan ons dat je de bultrugwalvissen kunt horen zingen in deze tijd van het jaar. Een mooiere eerste kennismaking met het Great Barrier Reef kunnen we ons niet voorstellen. Daarna mogen de onervaren duikers hun eerste ademteugen onder water gaan proberen.
De volgende dag zullen er twee duiken plaatsvinden en een nachtduik dus dat betekent vroeg uit je bed want er word ook wat sightseeing boven water gedaan. Eerst gaan we Whitehaven Beach verkennen, volgens de boeken één van de mooiste witte stranden van The Whitsundays. We lopen te voet door het National Park en komen bij een uitkijkpunt met een geweldig uitzicht: witte stranden en een groen/blauwe zee. Welcome to paradise! Je mag absoluut niks van het zand meenemen en gelukkig ziet er alles tip top uit. Op het strand kan je plekken zien waar roggen op de bodem gelegen hebben. Na een paar uurtjes op het betoverende strand is het weer tijd om onder water te gaan. Met dezelfde sprong zullen we het water ingaan in Monteray Bay waar nu enorme schimmen onder mij opdoemen. Niet echt gerustgesteld maar vol overgave gaan we het water in. Wauw, hier zitten de grote vissen waaronder de Napoleonvis. Wat een joekel van een vis en het beweegt zich zonder moeite door het water. Deze vis heeft zelfs een naam George, want het is een bekende van de baai. Ook de vleermuisvissen, makrelen en de keizervissen zijn de grote exemplaren die overal om ons heen te zien zijn. We gaan met een groep van vijf het water in en Marco neemt voor het eerst de camera mee onder water. Dit betekent wel dat ik echt in de gaten moet houden waar hij blijft. Ook door de grote groep duikers om ons heen zorgt het bij mij toch voor wat verwarring; waar is mijn buddy en wie geeft me daar een lel met zijn vin. We gaan een smalle doorgang in, de Tunnel of Love genoemd en zien we anemoonvissen in een prachtige blauwe ballon. Geweldig zoals ze steeds komen kijken en dan weer iets terug zwemmen. Ook de yellow-tailed fusiliers waren veel aanwezig en zie je eenmaal weer boven water terugkomen op al je foto's. Terug boven maken we weer plaats voor de nieuwelingen. Maar toch gauw even de snorkel op en terug het water in want het is net alsof je in een onderwaterfilm op tv zit. Vlak bij de kant komt het koraal met eb al boven het water uit en daar zien we zoveel vissen! Het koraal deinst mee met de golven en je ziet actief en passief koraal. Zoveel verschillende soorten vissen in allerlei kleuren en maten hebben we behalve op de tv of in dierentuinen nog nooit bij elkaar gezien. Van de vis- en koraalherkenningskaarten die we bij ons hebben kunnen we al veel afvinken.
De tweede duik van die dag in Luncheon bay ontdekken we de gele koffervis. Zo, wat een gaaf visje. Het probeert zich te verbergen maar door zijn gele kleur steekt hij aardig af in het open koraal waar hij in zit. Ik kan er uren naar blijven kijken. Ondertussen horen we rare dingen tegen ons pak aan komen en kleine geluidjes maken. In eerste instantie heb je niet goed door wat het is maar het blijken kleine kwalletjes te zijn die contact maken met je pak en echt het geluid maken van een elektrische stootje. Hoewel we niet gewaarschuwd zijn, maken we ons niet druk en duiken vrolijk verder. Wederom boven water wordt regelmatig de term 'Wicked!' gebruikt aangezien we een heleboel mooie dingen gespot hebben. Alleen de schildpadden die we 's ochtends vanaf de boot zagen zijn we onderwater niet tegengekomen. Voor de nachtduik waren we met genoeg mensen dus wij door het dolle heen of ja, toen het moment steeds dichter bij kwam werd het toch reuze spannend. Het avondeten valt ons niet zo goed en we krijgen gelukkig nog een instructie met wat er anders is 's nachts dan overdag duiken. Ondertussen gaat voor de rest van de boot de koelkast met alcohol open, dit zou voor ons nog even moeten wachten.
Tim legt ons het gebruik van de zaklampen uit en wat we precies gaan doen. Ik lijk wel gek als ik het gitzwarte water zie en je maar een paar meter voor je uit kunt zien door het licht van de boot. We hebben ondertussen ook glow in the dark staafjes aan onze fles vast gemaakt. Mijn grootste angst is mijn buddy kwijtraken dus met Marco spreek ik af dat als het mogelijk is ik zijn hand vast blijf houden. Dit bleek onderwater lastig aangezien de zaklamp ook essentieel is. Maar eerst in een rubberbootje naar de plek van bestemming. Een grote zwarte vlakte voor ons. Eigenlijk voelt het niet goed maar je weet dat je het gewoon moet doen. Dit is je kans dus niet bang zijn maar gewoon doorzetten. Na het aftellen laten we ons met een koprol achterovervallen. Meteen gedesoriënteerd heb ik niet door wat onder en boven is. Gelukkig daar is mijn buddy; Ok? 'Ja, alles ok.' gebaar ik. We gaan in een kringetje op onze knieën zitten en dan brengen we de lamp naar onze borst zodat we even geen licht hebben. Ik ga op zoek naar het knopje en doe mijn lichtje uit. Tim komt naar me toe en ik bedenk me net wat een oen ik ben, het licht nooit uit doen onder water! Ja ik heb mijn verstand weer bij elkaar en daar zitten we dan. Met snelle handbewegingen worden de 'vuurvliegjes' zichtbaar. Wauw wat gaaf! Zwevende lichtjes in het water. Met de zaklamp weer voor ons uit gaan we op pad. Tim houdt iedereen goed in de gaten en ook regelmatig hoeveel lucht we hebben. Dat moet wel snel op zijn met mijn ademhaling, jeetje wat een spanning. Op een gegeven moment worden de gecamoufleerde roofvissen zichtbaar en wat lijken ze dan groot en boosaardig. We stuitten op een Spanish Dancer die verlicht door onze zaklampen zich gracieus beweegt door het water. Wauw wat een verschijning. Even later zien we een vis een haai aanvallen. Wat gebeurt hier? We ontdekken ook een schorpioenvis en gaan door een nauwe doorgang. Op een gegeven moment draaien we om en weet ik niet meer wat voor of achteruit is. Gelukkig weer mijn buddy en Tim die me de juiste richting wijzen. Het is behoorlijk lastig zo in het donker duiken maar eenmaal boven water zorgde alle stress voor een euforisch gevoel. Dat hebben we toch mooi geflikt. Boven water is het hèt gesprek van de dag. Tim blijft het zelf steeds herhalen want hij kon zijn ogen niet geloven: a flowery cod ate an epaulette shark...... Helemaal voldaan bekijken we met alle mensen aan boord de foto's van alles wat we al gezien en meegemaakt hebben. Nu hebben we wel een koel biertje en lekker wijntje verdient. We gaan naar bed maar in plaats van de slaap kunnen we de realiteit niet vatten, dit moet een droom zijn wat we nu meemaken.
De volgende ochtend, de laatste duik, voor het ontbijt de aller, allerlaatste. We zien alle vissen en koralen gewoon nog een keer en de mooiste ervaring is de volgende. Ook in deze baai zit een hele vriendelijke Napoleonvis. We zullen wederom op de bodem gaan zitten en de Napoleonvis zwemt ontzettend dicht langs ons af. Wat een nieuwsgierigheid! Nadat Tim aangeeft dat we hem mogen aanraken doen we dit ook. Hij stoort zich absoluut niet aan onze aanrakingen en komt zelfs op onze bubbels af. Hij beweegt zich parmant door onze bubbels en geeft zelfs een kus aan de divemaster die zijn ademautomaat uit zijn mond haalt. Super! Ondertussen hou ik mijn buddy, die wild aan het fotograferen is wel in de gaten. Er zit een White-lined rockcod vlak langs hem. De vis blijft Marco echt aankijken. Op een gegeven moment opent hij zijn mond en kaken zodat hij wel drie keer zo groot wordt. Nu vind ik hem wel erg dreigend en zie dat ook Marco het niet vertrouwt: Hij maakt geen foto's meer, blijft stil zitten en houdt hem in de gaten. Snel sein ik de divemaster in met vreemde handgebaren maar gelukkig ziet hij wat ik bedoel. Hij gaat op de vis af en duwt heel voorzichtig zijn vin tussen de vis en Marco. Met een beweging verbreekt hij het oogcontact tussen de vis en Marco en duwt hem langzaam weg. Zo die is weg. De napoleonvis maakt de duik met ons af en volgt ons terug naar de boot. Terug aan boord is het inpakken en wegwezen, nog ongeveer 2 uurtjes varen naar het vasteland. Ondertussen denkt iemand in de verte bultrugwalvissen te zien. Natuurlijk gaan we wat dichterbij en ineens doemen er twee walvissen op die even wat lucht komen scheppen. Een paar keer mogen we hun rug en staartvin bewonderen en verdwijnen dan weer in de zee. Een mooiere afsluiter van deze reis kunnen we ons niet bedenken.