7.3
Leren duiken bij de Spaanse Islas Medas
Nina Wassenaar
Langzaam laat ik me in het zwembad glijden. Als mijn instructeur het signaal geeft om af te dalen laat ik lucht uit mijn trimvest ontsnappen. Klunk! Voor ik besef wat er gebeurd is, lig ik op mijn rug op de bodem van het zwembad. Mijn benen spartelen boven mijn lichaam. Ik heb het gewicht van mijn luchtfles duidelijk onderschat.
Leren duiken is best lastig. Maar bovenal heel erg leuk! Mijn buddy en ik kozen er voor onze duikcursus te volgen bij Calypso Diving in L’Estartit. Onze interesse in dit Spaanse vakantieoord was gewekt door het voor de kust gelegen Islas Medas: een archipel van zeven eilanden. Ooit een roversnest van piraten, maar tegenwoordig een beschermd natuurreservaat. Aan land gaan is in dit natuurgebied niet mogelijk, maar duiken gelukkig wel. En mede omdat duikcentra slechts een beperkt aantal duikers per dag naar de eilanden mogen brengen, kennen de Medas eilanden een onverwacht rijk onderwaterleven.
Onze duikcursus startte uiteraard met enkele theorie-lessen. Als mijn buddy en ik na een van deze lessen terug naar ons appartement lopen, bespreken we dat we duiken tot 20 meter diep zullen gaan maken. We vragen ons af hoe diep dat eigenlijk precies is. Als we langs een flatgebouw lopen tellen we onafhankelijk van elkaar het aantal verdiepingen. We komen tot de conclusie dat die 20 meter dieper zijn dan het flatgebouw hoog is. Even twijfelen of we daadwerkelijk willen leren duiken. Maar de volgende dag melden we ons weer keurig op tijd voor de volgende theorie-les.
Licht gespannen maar vol enthousiasme begeven we ons enkele dagen later weer naar de duikclub. Na enkele gecancelde duiken vanwege de sterke wind gaat het vandaag echt gebeuren! Mijn buddy en ik gaan onze eerste duik op zee maken. Nadat we onze duikspullen bij elkaar gezocht hebben wandelen we naar de haven van L’Estartit. In het zonnetje wachten we totdat de Calypso II is gearriveerd. We dragen onze duikuitrusting aan boord. Gelukkig begin ik al aardig te wennen aan het gewicht van de luchtfles. Tegen de tijd dat de boot de haven uit vaart hebben we instructies gekregen over de duik die we gaan maken. Tijd om te genieten van de boottocht en het uitzicht is er niet omdat de Islas Medes niet ver uit de kust liggen. Al snel ervaren we dat het aantrekken van een duikuitrusting aan de rand van het zwembad een stuk gemakkelijker is dan op een deinzende en drukke boot. Onze instructeur is zo vriendelijk om ons te helpen bij het voorbereiden van onze uitrusting. En mijn buddy helpt me mijn pak en trimvest aan te trekken. Als ik tenslotte mijn vinnen aantrek besef ik dat het menens is.
Voorzichting schuifel ik naar de achterkant van de boot. Ik controleer nogmaals of ik lucht in mijn trimvest heb, of ik mijn mondstuk in mijn mond heb en of ik met mijn hand mijn mondstuk en bril tegenhoud. Ik kijk naar beneden en zie dat het water vrij is. Dan doe ik een stap naar voren. Ik plons in het water en blijf gelukkig netjes aan de oppervlakte drijven. Terwijl ik in het water lig heb ik het gevoel dat ik iets vergeten ben. Een tijd nadat ik in het water gesprongen ben geef ik eindelijk het signaal dat alles ok is. Ik wacht rustig af totdat mijn buddy en instructeur ook het water zijn in gesprongen. Uit nieuwsgierigheid houd ik mijn hoofd al even onder water om een eerste glimp van het onderwaterleven van Islas Medas op te kunnen vangen. Wat is het zicht goed! En wat is er veel te zien! Als we compleet zijn geeft de instructeur het signaal af te dalen. Langzaam laat ik lucht uit mijn trimvest ontsnappen. Tot mijn verbazing blijf ik aan de oppervlakte hangen. Ik laat nog meer lucht uit mijn vest lopen, maar daal nauwelijks af. Waarom ga ik niet naar beneden?
Dan gebaart de instructuur dat ik mijn benen stil moet houden. Geforceerd houd ik mijn benen stijf tegen elkaar. Nu lukt het me wel om af te dalen. Als ik mijn afdaling eenmaal onder controle heb gekregen kijk ik voor het eerst goed om me heen. De hoeveelheid vis is adembenemend. Op een plauteu op enkele meters diepte knielen we neer voor oefeningen. Het kost me moeite om op de instructeur te letten die een oefening voordoet. Meer geïnteresseerd ben ik in het onderwaterleven. Ik realiseer me dat het chliché waar is: als duiker begeef je je inderdaad in een andere wereld. Wat is het mooi onder water! De rotswanden zijn bedekt met koralen en zeewaaiers en een enorme hoeveelheid rifvissen zwemt nieuwsgierig om ons heen.
Ik concentreer me weer op mijn instructeur. Hij neemt zijn masker af en zet deze daarna terug op zijn hoofd. Dan legt hij zijn hoofd in de nek en ademt routinematig uit door zijn neus. Belletjes stijgen op en zijn bril is weer watervrij. De instructeur gebaart mijn buddy hetzelfde te doen. Het begin gaat goed, maar dan verschijnen er opeens een heleboel belletjes uit de ademautomaat van mijn buddy. Zijn lichaam schokt een beetje. Er verschijnen nog meer belletjes. Ik vermoed dat hij zich verslikt heeft maar ben nog zo onervaren dat ik enkel toekijk. De instructeur reageert wel en zwemt naar mijn buddy toe. Maar mijn buddy heeft zich hersteld en gebaart dat hij alles weer onder controle heeft. Opgelucht haal ik adem. Een half uur nadat we het water ingingen zijn we alweer terug op de boot. Het duurt nog enige tijd voordat de overige duikers (die eerder dan wij het water in zijn gegaan) weer aan boord zijn. Maar het maakt ons niets uit. Wij zijn diep onder de indruk van onze eerste ervaring onder water. Tot in detail herhalen we voor elkaar wat we gezien hebben. Vol trots vullen we die namiddag ons logboek ons. Onze eerste echte duik zit er op.
Onze eerste duik was kort, maar vroeg om meer! De daarop volgende dagen hebben we nog diverse duiken gemaakt. Iedere duik leerden we beter te duiken en zagen we nieuwe dingen. We hebben prachtige rotspartijen gezien met gorgonen en divers klein leven. We hebben een kijkje genomen in de Dolfijngrot en we hebben een enorme hoeveelheid vis gezien, waaronder zeebaarsen, brasems, schorpioenvissen, murenen en barracuda’s. In ieder opzicht voldeed onze duikvakantie in L’Estartit aan onze verwachtingen!