6.9
Cruisen door de Wakatobi-archipel
Diana Slijkerman
Ten zuid-oosten van Sulawesi in Indonesië ligt een verzameling van exotische eilandjes die tezamen de Wakatobi-archipel vormen. Op één van deze verre eilanden ligt het WAKATOBI duik-resort, dat garant staat voor duiken in ongerept gebied. Ook kan de omgeving worden bedoken op de bijzonder mooie live-aboard Pelagian. The Pelagian voert je nog verder de zee op naar nog minder bedoken gebieden. Met in totaal 11 gasten en 12 crew gaan we 11 dagen cruisen door de archipel, en onderweg duiken, duiken, duiken….
De Wakatobi formule kenmerkt zich door de regel dat je bijna niets zelf hoeft te doen, behalve duiken. Van begin tot eind van je trip wordt je gepamperd. Op het vliegveld van Bali worden we zeer gastvrij opgewacht en hoeven we nergens in een rij te wachten. Onze naam is voldoende om door de eerste controle te lopen en direct de tassen af te geven. Geen ticket, geen boarding pass, geen vertrekbelasting en dus ook nergens in een rij staan. Een privé escorte leidt ons langs de douane naar een VIP lounge. Daar staat volop eten en drinken klaar en ontmoeten we al een aantal medereizigers. Van Bali naar Wakatobi vliegen we met een privé charter naar het eiland Tomia (de To van Wakatobi) waar we na een kort boottochtje aan boord van de “Pelagian” stappen. De boot is met zijn 35 meter lengte tamelijk groot voor een live-aboard, en ook al hebben wij de kleinste hut, het is allemaal prima.
Laat het duiken maar beginnen. En dát kan, tot 4 duiken op een dag. De dagen zien er overzichtelijk uit: opstaan om 6.15 plus een snel ontbijt, de 1e duik om 6.45, dan een warm op maat gemaakt ontbijt, een uurtje liggen, duik 2, uitgebreide lunch, uurtje liggen, duik 3, thee en koffie drinken, nachtduik, avondeten, en slapen. De eerste dag is dit ook ons schema, maar daarna haken we af. ’s Nachts vaart de boot namelijk van A naar B. We worden dan wakker doordat het anker wordt ingehaald en we daarna in ons bed omrollen door de hoge golven. Daarbij maakt de motor ook nog het nodige geluid. Van de 11 nachten varen we er 9, vaak van 2.00 ’s nachts tot in de vroege ochtend. We duiken voornamelijk in enorm diep water waardoor de boot niet kan ankeren in de nabijheid van de duikplek. Daarom vaart hij zo laat mogelijk van A naar B om rustig in daglicht tijdens onze duik te driften.
Omdat we dus niet zoveel slapen slaan we de ochtendduik over, en haken pas aan bij het 2e ontbijt. Dan slapen we nog 2 uurtjes omdat de boot dan redelijk stil is en vaak in de luwte van een atol ligt. Door de laagstaande zon kenmerken de ochtendduiken zich sowieso door slechte belichting op het rif, dus we vinden het wel prima zo. Drie duiken op een dag is een mooi streven. Voor elke duik ga je vanaf de grote boot een van de twee rubber speedboten (tenders) in, die elke ochtend het water wordt ingetakeld. De trip wordt geleid door twee cruise-directors uit Italie, Marco en Sissy. Je mag alle duiken zelf invullen, mits je maar na 70 minuten weer boven bent. We zien onze gids en overige duikers verder bijna niet omdat wij vaak achterblijven om rustig onze foto’s te kunnen maken, en duiken zo als het ware alleen op de wereld. Na elke duik ligt er voor iedereen een badlaken klaar die net uit de droger komt en dus lekker warm en zacht is. Heerlijk! Want hoewel de temperatuur van het water 27 tot 28 graden is, krijgen we het na verloop van tijd door het vele duiken toch wel erg koud onder water.
Eén van de cruise-directors heeft een muzikale achtergrond plus IPod, en kan niet zonder deuntje. Op het achterdek, vóór de briefing en na de duik, dus eigenlijk altijd, staat er als gevolg goede muziek op. Niet erg, het heeft wel wat om rond te dobberen op een grote blauwe plas water met bijvoorbeeld The Police op de achtergrond, en in de ochtend een semi-klassiek strijkje om rustig wakker te worden. ‘s Middags om 4 uur heeft de chef een taart gebakken en elke dag kan je voor de lunch en diner, alles 3 gangen, uit twee type gerechten kiezen. Het ontbijt kan je zo gek maken als je wilt. Alle “koude” smeersels uit het Westen staan klaar (Nutella, 3 soorten pindakaas, marmite), er is brie op bestelling en alles wat je normaal op een ontbijtbuffet verwacht maar even niet kunt vinden wordt door de chefkok vers voor je gemaakt. Erg lekker allemaal. Voor de verjaardag van mijn buddy wordt een chocoladetaart met brandende kaarsjes opgediend, waarbij DJ Marco inzet met Stevie Wonder’s “Happy Birthday”. Een klein beetje feest op die grote plas water.
Het duiken hier is ontzettend indrukwekkend. We zien in deze regio de mooiste en gezondste koraalwanden en tuinen die we ooit zijn tegengekomen. Je ziet spreekwoordelijk door de bomen het bos niet meer, zoveel gezond koraal en verscheidenheid aan vis. Het zicht is daarbij met ongeveer 30 meter redelijk tot goed. In andere duikgebieden kun je altijd wel een vinger op een stukje onbedekt rots kwijt om jezelf in positie te houden tijdens het fotograferen, maar hier is bijna álles begroeid met koraal of iets anders en komt het aan op karakter, techniek en ervaring. Soms lastig omdat de stroming je meevoert. Het fotomoment gaat dan over. De olifantsoorsponzen die hier op de koraalwanden uit staan zijn met meer dan 2 meter in lengte ontzettend groot, de scholen vis zijn oneindig. Pelagisch groot leven zoals haai, tonijn en barracuda zien we hier trouwens niet. Wel een enkele schildpad. Omdat we in de rustigste maand van het jaar zijn wat weersomstandigheden betreft heeft de boot de gelegenheid om naar de buitenste atollen van de archipel te varen, en beduiken we een rif dat maar één keer per jaar duikers te verwerken krijgt. Echt heel bijzonder om in zo’n maagdelijk rif rond te dobberen. Bizar en mooi dat het nog bestaat. Bijna surrealistisch.
In Wakatobi strepen we weer veel zaken van ons “onderwaterleven” wensenlijstje af. We vinden bijvoorbeeld onze eerste jawfish met eieren in zijn bek! Nadat we de missie hadden bepaald, betekende dit vooral een hele duik lang elk holletje in het zand bekijken of er én een jawfish in zit én ten tweede, of hij eieren in zijn mond heeft. Een jawfish heeft een doorsnede van 1 tot 2,5 cm en trekt zich overdreven vaak terug in zijn hol. Ze zijn daardoor moeilijk te vinden en per stuk kost het onderzoek dan ook nog de nodige minuten. Nadat we talloze holletjes geïnspecteerd hebben vinden we dan toch dat ene exemplaar. Grandioos om te zien, en helaas lastig te fotograferen. De vis beschermt zijn nageslacht door te volharden in zijn schrikgedrag en de weinige momenten dat hij dan buiten zijn hol rondkijkt de kaken nagenoeg op elkaar te houden. Jammer, dat levert binnen de ene duik dat we hier met de boot liggen niet dat fotogenieke plaatje op dat we graag wilden, maar een mooie herinnering is het zeker. Ook wordt tijdens élke duik élke anemoon met clown-vissen (Nemo) door ons gecontroleerd op de aanwezigheid van eieren. En ja hoor, op de een-na-laatste dag: Gelukt! Een complete fotoreportage van Nemo die zijn eieren verzorgt volgt. De oogjes in de eieren zijn al zichtbaar, en de visjes staan op uitkomen. Heel gaaf! En, om in de lijn van eitjes en verzorging te blijven wordt een “damsel”vis die zijn eieren op een stengelkoraal heeft afgezet ook geportreteerd. Bijzonder en vertederend gezicht, deze broedzorg van vissen.
De route voert ons enig moment langs een bewoonde kustlijn, waar we kunnen muckduiken, een welkome afwisseling tussen de dagen van koraalwanden. De vertrouwde macro-muck-dieren dienen zich hier aan: verschillende soorten spookfluitvissen, bijzondere garnalen en hengelaarsvissen. Aan het einde van de duik ontmoeten we de lokale jeugd. Jongetjes van een jaar of 10 hebben al “snorkelend” onze bellenstroom gevolgd, en zijn super opgewonden als we bovenwater komen. Dit moment bestaat uit wederzijdse verwondering, en blij lachend kijkt iedereen elkaar aan. Enthousiast zwaaien we elkaar uit als wij op de tender weer verdwijnen naar de boot die ons verder zal brengen.
Die avond komen lokale vissers aan boord, nieuwsgierig naar dat grote oplichtende schip voor de kust dat er in hun ogen waarschijnlijk uitziet als het Starship Enterprise. Na een korte rondleiding, cola en piepschuim koelboxen rijker, wordt de reis naar huis weer ingezet. Fijne ontmoetingen, ook bovenwater maken deze trip wel heel bijzonder. Op de laatste dag varen we weer in de buurt van het “moeder” eiland, en vlakbij het Wakatobi resort maken we de laatste duiken. Op het vasteland worden we professioneel langs de merchandise gevoerd en krijgen we een overdadig luxe buffet voorgeschoteld. Op de boottocht terug naar de Pelagian gloeit het water groen op door de lichtgevende algen. Een klein toetje toe nu er geen nachtduik meer voor ons in het verschiet ligt. De volgende dag vliegen we met weemoed terug naar Bali.