7.9
Een koe en bommetjes in Egypte
Sascha Mattheeuws
Het idee was duidelijk: niet érg duur, niet té toeristisch, zoveel mogelijk zonzekerheid en een zwembad voor onze zoon. Verder wilden we natuurlijk mooie duiken maken, maar zonder de hele dag onderweg te zijn. Onze zoon, Jarne, zou mee gaan dus dat betekent opsplitsen: één van ons duiken en één bij het zwembad. En omdat we tijdens de vakantie graag zoveel mogelijk dagdelen samen willen doorbrengen, zochten we naar de mogelijkheid om op een huisrif te duiken en/of korte trips te maken. Het klinkt nogal veeleisend, maar het gevoel bij thuiskomst was duidelijk… we zijn geslaagd!
Het idee was duidelijk: niet érg duur, niet té toeristisch, zoveel mogelijk zonzekerheid en een zwembad voor onze zoon. Verder wilden we natuurlijk mooie duiken maken, maar zonder de hele dag onderweg te zijn. Onze zoon, Jarne, zou mee gaan dus dat betekent opsplitsen: één van ons duiken en één bij het zwembad. En omdat we tijdens de vakantie graag zoveel mogelijk dagdelen samen willen doorbrengen, zochten we naar de mogelijkheid om op een huisrif te duiken en/of korte trips te maken. Het klinkt nogal veeleisend, maar het gevoel bij thuiskomst was duidelijk… we zijn geslaagd!
Na wat zoekwerk op internet komt Marsa Alam, Egypte in het vizier. Madinat Coraya is een baai die omgeven wordt door een 5-tal hotels en een duikbasis. Het speurwerk naar onze bestemming maakte me behoorlijk enthousiast (een zoektocht op het wereldwijde web geeft me trouwens altijd wel een prettig vakantiegevoel) En enthousiasme moet gedeeld worden, dus we vertellen onze plannen aan een aantal vrienden. Dit leidt ertoe dat we een aantal maanden later met tien volwassenen en een kind afreizen naar Marsa Alam. De afwegingen die wij gemaakt hebben in functie van Jarne, blijken voor onze vrienden met een niet-duikende partner ook pluspunten. We gaan er een “familiale duikvakantie” van maken. Als we aankomen in ons hotel is het al bijna middernacht. Na een hartelijke ontvangst zoeken we dan ook snel ons bedje op. Toch een wat bizar gevoel om te gaan slapen, terwijl je er geen idee van hebt hoe de omgeving er buiten je kamer uitziet.
De andere ochtend staan we dus al om half zeven op om ons beeld wat te verruimen. Als we onze kamer uitstappen, komen we een natte Hollander tegen in de gang: één van onze buddy’s, die was om vijf uur al aan het snorkelen. Over enthousiasme gesproken! Na een goed ontbijt, een eerste rondje door de mooie tuin van het hotel en een dromerig blik over de baai, willen we toch echt naar de duikbasis. We worden er hartelijk ontvangen en de gang van zaken wordt uitgelegd. We zijn onder de indruk van de vele mogelijkheden: dagelijks kun je inschrijven voor bootduiken van een hele dag, bootduiken van een halve dag, trips met een busje van een halve of een hele dag, twee maal per dag is er de mogelijkheid om per zodiak naar een nabij gelegen rif te gaan en tussendoor kun je er duiken op het huisrif. De duikbasis geeft een zeer professionele indruk doordat alles tot in de puntjes is geregeld. Daarnaast hebben ze ook tijd voor een praatje, een lach en een grap. Voelt goed. Maar achter ons glinstert ondertussen de blauwe baai en het wordt al aardig warm op ons hoofd…. wij willen duiken.
Kort na de middag kunnen we de verplichte checkduik op het huisrif maken. Na wat techniekjes (bril klaren en buddy-breathen) maken we een ontspannen duik. Het huisrif is schitterend en mooier dan we hadden verwacht: er zwemmen veel tropische vissen, koraalduivels, een grote baars, seamoth,…. We hebben al verschillende plaatsen in Egypte bezocht, maar nergens was het koraal zo talrijk als hier. Na de checkduik hebben we toelating om ‘unguided” onze gang te gaan. En aangezien de pier direct bij ons hotel ligt, wordt het duiken ons erg gemakkelijk gemaakt. Het huisrif heeft ons zoveel te bieden en het duiken verloopt er zo relaxed, dat we van de overige mogelijkheden niet veel gebruik meer maken. We duiken dagelijks elk minstens 2 keer op het huisrif. Door de gezellige chaos binnen onze groep zijn we dan ook al snel bekenden bij de heren van de duikbasis die op de pier gewillig een helpende hand toesteken. Naast een duikfles bezorgen ze ons ook regelmatig een grap en een grol. Zij droppen ons, kosteloos, met de zodiak net buiten de baai.
Afwisselend kiezen we voor de noord- of zuidzijde. Aan de zuidzijde bevindt zich net buiten de baai een mooi grotje gevuld met kleine glasvisjes, vaak is dit het begin van onze duik. Vervolgens zwemmen we langzaam terug, het rif afzoekend. De gemiddelde duikduur is 70 minuten. Op een diepte van ongeveer 5 meter is het koraal waanzinnig mooi, vooral `s middags zorgt de zon voor schitterende kleuren. Op wat grotere diepte zijn er tafelkoralen, sommige van meer dan een meter doorsnede. De baai wordt verder ruimschoots bewoond door baarzen, koraalvlinders, keizersvissen, krokodilvissen, koraalduivels, anemoonvissen, naaktslakken,…We komen ook regelmatig een schildpad tegen. Verder is er een gigantische napoleonvis die de baai als thuisbasis heeft gekozen. Eén van ons, in het bezit van een onderwatercamera met lampen, krijgt bijna een dikke zoen van dit beest. De enorme vis, met waanzinnig grote lippen, kijkt mijn buddy strak aan en blijft hem gedecideerd dichter naderen. Op het moment dat ik toch wat huiverig wordt, neemt de napoleonvis de lampen van de camera in zijn bek om ze vervolgens weer snel uit te spuwen. Vermoedelijk zag hij de witte ronde vormen als eieren aan…. hij is dus niet schuw.
Op de duikbasis vertellen ze ons dat er in het ondiepe gedeelte van de baai, richting strand, een koppeltje zeepaardjes zit. Daar gaan we naar op zoek. De omschrijving lijkt duidelijk: “vanaf de pier het rif volgen richting strand, als het rif stopt, zwem je naar het midden van de baai, daar vind je wat gras en daarin zitten ze.” Vol goede moed volgen we deze instructies op, maar “wat gras” blijkt een heel voetbalveld te zijn! Nadat drie buddyparen elk een half uur in het grasveld hebben rond gegraasd als zeekoeien, zeuren we de divemasters de oren van het hoofd om betere aanwijzingen. We zijn behoorlijk lastig en ijdel: we willen geen divemaster mee die ze aanwijst, we willen ze zelf vinden. En des te groter is de euforie, als mijn buddy ineens luid begint te roepen door zijn ademautomaat!!! Hij heeft ze gevonden. Ik weet niet wat me meest blij maakt: het feit dat ik nu niet meer eindeloos naar die grassprieten moet turen of de zeepaardjes zelf. We maken er een paar mooie foto`s van en kunnen de grasweide verlaten, terug naar het rif. Aan het zwembad is het steeds een vrolijk komen en gaan van buddyparen. En elke terugkomst gaat gepaard met de nodige verhalen. De verzamelplaats bij het zwembad is ontstaan door Jarne, die niet uit het water te krijgen is. Zoonlief is gek op “plonsbommetjes” en binnen het gezelschap blijken er nog een aantal getalenteerde bommen aanwezig te zijn. De jongen die als opdracht heeft gekregen de vloer rond het zwembad met een trekker wat droog te houden, heeft hard moeten werken tijdens ons verblijf. Net als de rest van het personeel, bleef hij overigens uiterst (kind)vriendelijk en behulpzaam.
Het Lamaya Resort, één van de vijf hotels rond de baai, verdient zeker zijn 5 sterren. Eén van de keren dat ik samen met 2 buddy`s aan het zwembad vertrokken ben om een “huisrifje te gaan doen”, zien we net buiten de baai dolfijnen springen. Ze varen ons er direct heen en we laten ons vlug in het water vallen. We zien het groepje dolfijnen (met jongen) nog net passeren. Het gevolg is één en al uitzinnigheid nog voor we onze eigenlijke duik beginnen, dit moeten we straks vertellen! Maar het kan blijkbaar beter. Enkele dagen later komen twee buddy`s met een uitdagende glimlach terug bij onze verzamelplaats aan het zwembad. Ze doen alsof het een standaard duikje was, maar hun zelfingenomenheid doet anders vermoeden. Ze zetten de videocamera op play en springen het zwembad in. Op het kleine LCD-schermpje zien we van dichtbij vele dolfijnen. De uitgelaten lachsalvo`s vanuit het zwembad zijn nu wel duidelijk. Er zwom zojuist een grote groep dolfijnen in de baai en die hadden ook best zin in een duikje en een bommetje! Gedurende 10 minuten kijken we naar schitterende beelden van uitgelaten dolfijnen terwijl we op de achtergrond een stel uitgelaten grote kinderen in het zwembad horen plonsen. Tussen de duiken door verhuist ons voltallig gezelschap regelmatig van het zwembad naar het huisrif voor een snorkeltoer. Onze 6-jarige zoon ademt voor het eerst onder water en staat oog in oog met een barracuda! Wat had het geweldig geweest als hij de dolfijnen had gezien, alhoewel… als je nog zo jong bent moet er ook genoeg overblijven om naar te verlangen.
Marsa Alam kun je niet achter je laten zonder op zoek te gaan naar een zeekoe. We gaan naar Abu Dabab: een baai, op een half uurtje rijden van ons hotel, waar een doejong (= zeekoe) woont. Als we er aankomen, zien we een baai die gevuld is met snorkels. Mensen stappen in rijen in en uit het water, flippers nog (of al) aan hun voeten. Hetzelfde beeld als de groepen toeristen in een stad, alleen heeft de gids een opvallend kleur snorkel in plaats van een paraplu. Het mag duidelijk zijn dat de doejong deze middag het ruimere sop heeft gekozen, hoewel mijn mannelijke buddy`s menen heel wat zeekoeien (met snorkel) aan de oppervlakte te hebben gespot. Ondanks dat en (opnieuw) het vele gras, maken we toch een schitterende duik. We zien verschillende grote schildpadden en een gitaarrog. We proberen het enkele dagen later nog eens. Nu kiezen we voor het busje dat `s ochtends al naar Abu Dabab rijdt, de duikbasis belooft ons minder drukte. We hebben inmiddels gesnapt dat je er kan snorkelen, dus Jarne kan mee. Hij maakt samen met papa hoekduiken richting de schildpadden: “vet cool”. Ook wij duikers komen de schildpadden, vergezeld van pilootvissen, weer tegen. Dit levert weer mooie foto`s op, maar we willen nu die zeekoe wel eens zien. Het lijkt opnieuw niet te gaan lukken, ondanks de uitgedokterde strategieën gebaseerd op een specialty “zoeken en bergen”. Ik zie mijn echtgenoot en zoon nog even hevig zwaaiend aan de oppervlakte drijven en dan besluiten we toch maar terug te keren richting strand, de tijd zit erop. Dan verschijnt er een grote stofwolk in de verte. En even denk ik nog dat er een grote rotsblok in het gras ligt…… maar `t is de doejong! Een groot lomp beest met een heel schattige kop. Hij graast onophoudelijk en gaat af en toe eens lucht happen. Hij ziet er zeer relaxed uit. We hebben ruim tijd om foto`s te maken en het dier goed te bekijken, tot zijn aanwezigheid ook bij enkele snorkelaars aan de wateroppervlakte wordt ontdekt. Tientallen snorkelaars hangen binnen no-time boven ons, wat er toe lijdt dat ook de duikers (die, net als wij, af en toe boven water gaan spieken of er ergens in de baai een drukte heerst) snel ter plaatse zijn. Wij houden het voor gezien en gaan het strand op. Als we aan de rest van mijn gezinnetje aanwijzen waar de doejong zich bevindt, is het commando van de dienstdoende divemaster duidelijk: “ga er heen met dat ventje, we hebben tijd genoeg.” Zo zie ik mijn mannen hand in hand wegzwemmen, richting een geweldig avontuur. Als je zes jaar bent en je ziet een echte zeekoe, dan ben je heel gelukkig en vooral heel trots!
Sommigen hebben nog een daguitstap naar het beroemde Elphinstone Reef gepland. Helaas komen er tegen het eind van de vakantie meer golven opzetten, waardoor er niet uitgevaren wordt richting Elphinstone. In de baai kunnen we nog wel duiken, hoewel het zicht daar ook merkelijk minder is geworden. Dan nog maar een extra bommetje. De kuststrook van de rode zee is snel omschreven: veel zand en veel water. Van het water hebben we reeds volop genoten. Dus de laatste dag duiken we de woestijn in: we gaan quad rijden. De rit heeft letterlijk en figuurlijk heel wat stof doen opwaaien: niks ontspannen ritje, een ware race en een leuke afsluiter. Enkele weken later organiseren we een terugkomavond. De hapjes, drankjes, foto`s, videobeelden en natuurlijk de verhalen zorgen direct weer voor een familiale duikvakantie-sfeer. Echt, echt geslaagd!!