6
Een dagje duiken in Bonaire
Monique Elferink
Met ons net behaalde, splinternieuwe, nitrox-brevet staan we aan de waterkant bij de duikstek Hilma Hooker in Bonaire. Het water is prachtig blauw-groen van kleur, maar ik kijk wel een beetje bedenkelijk naar de golven die de eerste paar meter op de kust beuken.
Voorzichtig te water maar weer. Eerst zoeken we een plek waar de afstap in zee niet te hoog lijkt. Hand in hand ga ik met mijn buddy over de glibberige rotsen te water. Gelukkig, we zijn al weer in dieper water aangekomen en we zijn niet onderuit gegaan. Rustig laten we ons zakken en beginnen te zwemmen over de zandplaat. Het licht dat weerkaatst op het witte zand is zo fel dat het bijna pijn doet aan je ogen. Hier en daar groeien kleine koraalblokjes op het zand en we zien de eerste vissen daar omheen dartelen. Al snel zien we het wrak van de hooker in de diepte opdoemen. Het ligt op de stuurboord zijde en we zien eerst de onderkant van het schip. De kiel is na 25 jaar nog steeds niet erg begroeid. Jammer eigenlijk, de plek waar het wrak is afgezonken is destijds zorgvuldig bepaald, op de zandvlakte tussen het eerste en tweede rif in. Kennelijk was de plek iets minder geschikt dan eerst gedacht, of het koraal heeft gewoon nog wat meer tijd nodig om een wrak helemaal te begroeien. We zijn vandaag de enigen op de duikstek. Het zicht is goed, dus het is een mooie gelegenheid om eens uit te proberen of we een paar plaatjes van het hele wrak kunnen maken. Mijn buddy moet natuurlijk op de voorgrond, dat geeft wat extra diepte en kleur. Het experiment slaagt, met zo’n 40 meter zicht is een groot deel van het wrak op de achtergrond nog te herkennen. We zwemmen weer verder, nu om het dek te bekijken. Het dek ligt nog in de schaduw, in de ruimen is het altijd al enigszins donker. Als onze ogen gewend zijn, vinden we in het ruim een grote tarpon, we hebben hem kennelijk gestoord, want hij zwemt langzaam weg in de richting van het tweede rif. De yellowtail snappers zijn aanmerkelijk minder schuw, zij zwemmen al enige tijd om ons heen. Verderop in de diepte zien we de mast liggen. Met ons nitroxmengsel mogen we tot 30 meter. We kijken elkaar even aan, we zijn op 25 meter, de mast lijkt een stuk dieper te liggen dan ons maximum voor vandaag. We besluiten om maar niet verder naar beneden te zwemmen. Via de stuurhut, gaan we verder naar het roer en de propeller. Hier groeit het koraal wat rijker. We zien orgelpijpgorgonen in gele en paarse tinten, en een aantal verschillende soorten sponzen. Tussen het koraal scharrelen veel vissen rond, papegaaivissen, nog meer yellowtails, een french angelfish en allerlei kleine soorten waarvan we de namen niet kennen. Zoals gewoonlijk speur ik naar zeepaardjes of frogfishes, er zijn veel plaatsen waar ze goed zouden kunnen wonen. Na een tijdje hebben we langs de hele lengte van het schip gezwommen en wordt het weer tijd om langs de koraalhelling naar boven te zwemmen. Daar genieten we volop van het mooie koraallandschap. Onderweg komen we zowaar een schildpad en een eagle ray tegen. De eagle ray is aan het jagen, hij laat grote gaten achter op het zand. Enthousiast van alle moois dat we gezien hebben verlaten we na een uurtje weer het water.
Weer uitgerust, besluiten we om de middagduik te maken op het huisrif van het resort: op de duikstek genaamd “de 18e palm”. We gaan op zoek naar de carribean reef squids. In Bonaire zijn dit onze favoriete dieren, ze wonen op de zandplaat en ze zijn niet schuw. De interactie tussen de squids onderling en hun nieuwsgierigheid naar duikers is fascinerend om te zien. Onze nitrox-flessen staan al klaar bij de waterkant en tussen de zonaanbidders door wandelen we over het strand naar de zee. Te water gaan is hier een makkie, geen golven, geen rotsen. We zwemmen enkele tientallen meters uit naar de drop off. Al snel vinden we een groot blok hersenkoraal met een nieuwsgierige blenny. Hij zwemt zijn schuilplaats in en uit en is een mooie kandidaat voor de eerste foto van de duik. We duiken weer verder, onze volgende stop is het zeepaardje dat al geruime tijd op de 18e palm woont. In eerste instantie kunnen we het niet vinden. Maar, na even zoeken vinden we hem, of haar, op een paarse koraaltak. Het is een mooi exemplaar, roze-bruin van kleur, enigszins begroeid met draadalgen en wonderbaarlijk goed gecamoufleerd in het koraal. Nog nagenietend van alle moois wordt het al weer tijd om op te stijgen en op zoek te gaan naar de squids. We speuren de zandplaat af. Ze hangen gewoonlijk zo’n 1 tot 5 meter boven de bodem. Na korte tijd zien we ineens een paartje squids 2 meter boven de bodem hangen. We flipperen heel voorzichtig dichterbij. Ze hebben ons gezien en zwemmen eerst een paar meter van ons weg. Wij zien inmiddels dat het er nog veel meer zijn, het is een hele groep van meer dan 10 squids. Al snel komt de eerste dichterbij. Wij proberen de squids ook weer wat te naderen, en het spel van dichterbij komen en weer wegzemmen gaat een tijdje door. Ineens, in een flits, gaan ze er allemaal als een haas vandoor. We kijken verbaasd rond wat er aan de hand is. Er blijkt achter ons een grote barracuda te zijn aangekomen, zo’n joekel hebben slechts zelden gezien. Wat een tanden! De squids lijken wel van de aardbodem verdwenen en we besluiten om onze duik maar te beëindigen, er is tenslotte alweer een uur voorbij. Voldaan kleden we ons weer om, het was wederom een mooie duik. Na een snelle avondmaaltijd wordt het tijd om ons klaar te maken voor de nachtduik.
Bij de duikschool laden we onze duikspullen in en we zijn al snel op pad naar de duikstek vlak bij het vliegveld: de Windsock. Bij een eerdere duik overdag hebben we gezien dat daar basket-stars in de gorgonen wonen. Overdag zien ze er uit als een slordig opgerolde bol touw, ’s nachts gaan de sterren open en zijn de fijnvertakte armen te zien. Er is, buiten ons, wederom niemand op de duikstek. Hoewel het nog niet erg laat is, is het al aardedonker. Er is helemaal geen straatverlichting en we hebben de binnenverlichting van onze pick-up truck nodig om onze duikuitrusting op te tuigen. Eenmaal in het water vinden we in de lichtstraal van onze lampen al snel de eerste basket star die bezig is zijn armen uit te vouwen. Oei, niet op schijnen. Een lichtstraal, en de armen rollen zich meteen weer op. Ze reageren volgens het boekje, weg basket star. We gaan eerst maar een stukje zwemmen en naar de bloeiende koralen kijken, dat is ook altijd leuk. Aangezien de meeste nachtduiken worden gemaakt bij de hotels, hoopten we dat er niet teveel tarpons zouden zijn bij de Windsock. Die hoop bleek helaas ongegrond. Deze grote zilverkleurige vissen van 1 tot 1,5 meter groot, hebben in de loop der jaren geleerd om te jagen in het licht van duiklampen. Ze scheren daarbij continue vlak langs het hoofd van de duikers, ze jagen op alles wat beweegt en maken veel stof. Het is echt leuk voor een keertje om dit spektakel te zien, maar wij hebben het zo langzamerhand wel gehad met die tarpons. Al snel waren we omringd door 4 van deze jagers die werkelijk als een stel wilden om ons heen zwommen. Het was uit met de rust van de nachtduik. Na een tijdje hielden we het voor gezien. Eenmaal uit het water bleek dat het dievenvolk onze auto had bezocht. We misten niets en hadden gelukkig ook geen schade. Maar, het blijkt een beter idee om een volgende nachtduik weer te maken bij een resort of op een plek waar wat meer mensen zijn. De tarpons moeten we dan maar voor lief nemen.