7.6
Duiken in de diepten van de Kreidesee
Harry Brummelhuis
De evenementencommissie van onze duikvereniging Galathea uit Almelo heeft sinds enige tijd een nieuw lid in de persoon van Jan W. Hij barst van de nieuwe ideeën. Eén van deze ideeën is een lang weekend naar de Kreidesee in Hemmoor. “Daar kun je lekker diep” zegt Jan. “We zijn al een keer naar 50 m geweest. Omdat er teveel ongelukken gebeurden, mag je nu nog maar tot 45m“ zegt hij. (Alsof dat niet diep is !!!)
Er zijn een aantal leden, die geen dubbele kraan op de fles hebben en dat moet wel, van onze Duitse buren. Steven leent een fles van Karel, ik mag de Nitroxfles van Kees gebruiken. Dan moet wel het personal filter mee om de fles schoon te houden. Ook een extra eerste trap wordt er geregeld en de sets worden omgebouwd. Er moeten verloopstukken mee, omdat ze in Duitsland met DIN – aansluitingen werken. Op donderdag gaan er al 13 personen op weg naar Hemmoor. In het hotel inchecken , een currywurst bij de Imbiss en de groep is klaar voor de eerste duik. Daarna ’s avonds een uitgebreid diner. In Nederland kun je voor dat geld niet zo goed en zoveel eten.
De volgende dag komen er nog zes mensen. Kees en ik rijden samen. Miep weet de weg, dus komen we zonder zoeken aan in Hemmoor. We bellen Jan op zijn mobieltje, maar het is Gea, die opneemt. “We zitten op het grasveld achter de receptie.” zegt ze. We melden ons bij de receptie om in te schrijven en een weekendkaart te kopen. Dan is het al tijd om onze eerste duik te maken. (Voor de donderdaggroep is het al de 3e duik.) “Hoe diep wil jij?” vraagt Kees. “Laten we 30 m. aan houden”zeg ik. We peddelen aan de oppervlakte naar een boei om daar af te dalen naar een vliegtuig op 10 m. Er zit een geraamte in de cockpit. Deze is met handboeien geketend. Wordt in Duitsland zo de doodstraf voltrokken? Vanaf dit gele toestel (Vincent zegt dat deze wit is) gaan we verder op kompaskoers 210 °. We komen langs een steile wand en dalen daar af. Op 31.2 meter schudt Kees mij de hand. Ik heb mijn persoonlijk record met 3 m. verlegd. Kees geeft aan dat we weer naar boven gaan. Stiekem laat ik mij nog iets zakken zodat de computer 32 m. aangeeft. Ben ik lekker dieper geweest dan Kees. Dan komt de weg in beeld,waarover vroeger de vrachtauto’s de groeve inreden. We volgen deze weg naar boven. Tussen de bomen naast de weg zien we een aantal baarzen zwemmen. Op de rotswand ook nog een paar slome zoetwaterkreeften. Met de stukjes witte steen kun je goed schrijven. Het zijn net krijtjes. Eigenlijk zijn het ook krijtjes. Het heet niet voor niks Kreidesee.
Na de duik naar het hotel. We krijgen kamer 25 op de 2e verdieping. Het ruikt erg muf. Blijkbaar is deze kamer een tijdlang niet gebruikt. Snel het dakraam open zetten. ’s Avonds eten we in het dorp. Er zijn daar plaatsen voor ons gereserveerd. Ik bied aan om in Kees’ auto te rijden, zodat hij pils kan drinken. Na afloop in het hotel haal ik de schade wel weer in. Ze hebben in de kelder van het hotel ook wijn en Jägermeister. Jan drukt ons op het hart, dat we de volgende morgen om 8 uur aan het ontbijt moet zitten in het naastgelegen restaurant. Na het ontbijt op zaterdagmorgen staat voor de meesten van ons de Rüttler op het programma. Daarvoor moeten we naar Einstieg 3. Deze is te bereiken via een hobbelige bosweg. Om het water te bereiken moeten we een flink eind afdalen via een trap. Vanaf een vlonder kun je dan het water in. Het loopt vrijwel meteen steil af. Via een lijn kom je op 20 m. diepte bij een platform,waarop een vrachtwagen staat met opgeklapte laadbak. Alsof hij nog bezig is krijtsteen af te storten. We kijken achter de auto in een diepe stortkoker. We laten ons afzakken in deze koker. Op 30 m. gaan we een nis in . De muren zijn beschreven met krijt. Ik kijk omhoog. Het lijkt wel of ik een paar meter hoger het wateroppervlak kan zien. Ik kijk op mijn computer. Er staat toch echt 30 meter en niet 3 meter. Zou ik last hebben van een stikstofroes? Laten we maar snel deze nis uitgaan. Het spookt hier. Snel zoek ik afleiding, om dit voorval maar snel te vergeten. Dat is niet moeilijk, want op 7 m. geeft de stralende zon een blauwe gloed aan de omgeving. Zwevend langs de steile afgrond is het net alsof je in een vliegtuig boven de Himalaja zit. Een paar baarzen verstoren de idylle, want vliegende vissen bestaan niet. Of toch?? Omhoog kijkend lijkt het alsof ik een ruimteschip zie opdoemen. Het blijkt het vlonder te zijn, waar we er weer uit kunnen. Als ik mijn hoofd boven water steek is de droom voorbij. We moeten de lange trap weer op om bij de auto te komen.
Arjan is jarig vandaag. Hendrie heeft een pakje voor hem. Er zit een brief in van José en de kinderen . Hij heeft een shirt met het logo van zijn klussenbedrijf gekregen. Wij worden getrakteerd op verse koffie. In zijn camper kan hij water koken. Er zijn ook grote koeken. Danielle en Martin hebben ook Hugo meegenomen. Hij maakt zich verdienstelijk als fotograaf. Als het een beetje mee zit, zien we op Scubabubbels nog een aantal foto’s, die vanuit een bijzonder perspectief zijn genomen. Ook gedragen mensen zich altijd anders bij zo’n fotograaf, dus ik ben benieuwd. Na de lunch ga ik met Robert op 10 m. diepte op kompas naar het vliegtuig. Robert zet alles op film.
Daarna richting forellenkwekerij. Hopelijk lukt het om wat ontsnapte forellen op film te krijgen. Dat lukt vrij aardig. We hebben er in ieder geval genoeg gezien. Voor deze avond heeft Arjan een afspraak gemaakt bij een nabijgelegen Grieks restaurant. Er hoeft dus niemand “Bob” te zijn. Gerrit is er niet meer bij. We zijn dus nog met 18 man (en Hugo natuurlijk). Dirk Jan is ook weer naar huis . Hij is voor 2 duikjes helemaal naar Hemmoor gekomen, om daarna weer te vertrekken. Ook bij de Griek kun je weer lekker eten en drinken. De rekening valt ook weer erg mee.
Zondagmorgen eten we in een grote ontbijtzaal op de eerste verdieping. Volgens mij zit heel Hemmoor hier aan tafel. Zo veel mensen en zo’n grote ontbijtzaal. Dan de laatste duik, nog een currywurst of grote hamburger en de thuisreis kan beginnen. Het is ook meteen gedaan met het stralende weer. Het hele weekend kon je bruinbakken in de zon, maar nu is het bewolkt en sputtert het regelmatig iets. In Nederland aangekomen is het sputteren overgegaan in regen. Maar dat geeft niet , het weekend is toch voorbij. Epiloog: Weet u nog, dat ik spoken zag in de Rüttler? Ik dacht op 30 m. het wateroppervlak te kunnen zien. Gelukkig was het toch geen stikstofroes. Er zit in deze nis een opgesloten luchtbel. Je kunt dus daar gewoon je hoofd boven water houden. Je zou zelfs je automaat uit kunnen doen. Of dat verstandig is weet ik niet. Ik weet niet hoe de kwaliteit van deze lucht is.