Samen uit, samen thuis
Toine van Loon
Ons Spaanse avontuur……………………. Al maanden lang keken we er reikhalzend naar uit. Dag voor dag streepten we resoluut van de kalender. Op de dag van vertrek werd de auto doordacht beladen. Alles moest mee, vakantiespullen, voldoende kleding, duikuitrusting en de kids gedrieën op de achterbank. Ons trouwe dieseltje bracht ons zonder problemen naar Spanje. Eindelijk zouden we dan gaan duiken in warm helder water tussen subtropische vissen. We hadden speciaal naar een hotel gezocht dat ons deze faciliteiten bood en eenmaal daar gearriveerd informeerden we uiteraard snel naar de mogelijkheden. Aanmonsteren op het schip van de duikschool van Paco Falco in Rosas was natuurlijk geen enkel probleem. Onze Nederlandse ervaring was ruim voldoende om onder begeleiding van een gids een aantal duiken te maken.
Terwijl wij vol verwachting aan boord gingen vermaakten onze kinderen zich bij het zwembad. Oom en tante hielden hierbij graag een oogje in het zeil. Samen met nog een Nederlander, een Fransoos en een Spanjaard doken we die ochtend gevijven de diepte in. Mijn vrouw, Anita, zag vrijwel meteen een enorme schorpioenvis en had later het geluk nog een grote inktvis te zien. We verbaasden ons voordurend over de helderheid van het water en de vele kleuren van de ons omringende vissen die geheel niet schuw bleken te zijn. Het contrast met de Nederlandse wateren was groot.. Onze gids sneed een zee-egel open en offerde deze om een school lipvissen te voeden. Hoe zat dat ook al weer met respect voor het onderwaterleven en overal afblijven? Niettemin genoten we met volle teugen. Het was dan ook een beetje een teleurstelling toen onze buddy’s na een goed half uur reeds door hun luchtvoorraad heen waren. Maar, samen uit, samen thuis! We stegen samen op en eenmaal terug aan boord bespraken we enthousiast onze duikervaringen met onze buddy’s. Toen Anita vertelde dat ze enigszins last had van zeeziekte adviseerde onze Nederlandse mededuiker, ene Rob, hiervoor een bepaald medicijn te nemen. Je nam het een uurtje voor de geplande duik in, werd er niet duf van en het hielp hem steeds uitstekend. Zo gezegd, zo gedaan.
Een paar dagen later stonden we wederom in alle vroegte, trappelend van ongeduld, bij het duikcentrum, vol goede moed en gretig verlangend naar wat komen ging. We hadden goed ontbeten en ruim op tijd de geadviseerde medicijnen ingenomen. De zon liet zich al vroeg zien. Alle omstandigheden beloofden ons dat het een prachtige dag zou worden. Voordat het schip goed en wel de haven uit voer hadden we, enthousiast als we waren, onze sets al opgetuigd. Het schip deinde behoorlijk op de golven. We voelden ons welhaast ervaren zeebonken, oprechte nakomelingen van Michiel de Ruyter. Als je uit Nederland komt, historisch gezien toch de varende natie bij uitstek, heb je in het buitenland wel degelijk een zekere eer hoog te houden, dat spreekt voor zich. De forse wind door onze haren ondergingen we stoer. Het was als een dankbare afkoeling. Toen nog wel. Dezelfde wind zorgde er namelijk voor dat, bij het verlaten van de beschermende baai, de lichte deining plotsklaps omsloeg in een behoorlijke zeegang met golven van welhaast anderhalve meter hoog. Nu lijkt dat, voor de landrot met vaste grond onder de voeten, niet veel. Je kunt er immers zo overheen kijken. Het tegendeel is echter waar. Bij anderhalve meter hoge golven op een schip van zo’, 15 – 20 meter lang heb je handen en voeten nodig om op je plaats te kunnen blijven staan. Het water sloeg fors over de boeg doch wij hielden ons fier staande met onze zeebenen. Telkens wanneer onze spullen van het bagagedek afgleden hadden we de grootste moeite deze, onze gelaatsuitdrukkingen in de plooi houdend, weer terug te leggen en ons tezelfdertijd staande te houden. Het is hieruit ook dat bleek dat onze camera best tegen een stootje kon en nagenoeg spatwaterdicht was. Wij niet. Bijna op de duikstek gearriveerd gaf Anita al te kennen zich niet helemaal lekker te voelen en af te zien van een duik. Uit solidariteit gaf ik te kennen met haar op het schip achter te blijven. Samen uit, Samen thuis. Toch?
Op de duikstek werden de ankers gedropt. Al snel bleek dat, zo dicht onder de kust, de richting van waaruit de volgende golf komt, niet altijd zo voorspelbaar is als algemeen wordt verondersteld. Het schip toonde zich zeewaardig doch ook een speelbal op de immense golven. Het was toen dat ikzelf plots het bloed uit mijn gezicht voelde wegstromen en het slikken mij steeds moeilijker afging. Het zweet bruiste mijn poriën uit en het stevige Engelse ontbijt leek zich een weg terug omhoog te willen banen. Dit vermoeden bleek niet helemaal onjuist en spoedig bewaarheid. Met één arm omklemde ik angstvallig de railing terwijl ik met mijn andere arm de onder mij zwemmende duikers driftig gebaarde ruimte te maken. We deelden, Anita ook, aanschouwd door het duikende publiek, onze maaginhoud met de kleurige subtropische vissen. Meerdere malen zelfs. De vissen deden zich uitbundig te goed aan dit onverwachte genoegen. Het viel ons, inmiddels badend in het zweet, steeds zwaarder overeind te blijven en onze posities op het dek te handhaven. Zoals het stoere zeevaarders nochtans betaamt, hielden wij ons echter dapper staande. Groen en geel van ellende. Tijdens ons, voortdurende en thans verwenste, verblijf aan boord voelden we de laatste restjes kracht langzaam uit onze lichamen wegvloeien. We behoefden enkel nog slechts de gehele duiktijd van onze collegae duikers uit te zitten op deze speelbal van de golven Ons geluk kon dan ook niet op toen wij eindelijk, star naar de horizon turend want dat scheen te helpen, de haven weer in zicht kregen. Men had ons gaarne wijsgemaakt dat de ellende nu spoedig verleden tijd zou zijn. Vaste bodem onder de voeten zou ons weldra genezen van het onbehagen. We geloofden dat ook maar al te graag. Niets was minder waar. Dit bleek toen we ons weer tussen de lopenden begaven. De rest van deze zo goed begonnen en prachtige zonnige dag moest helaas als totaal verloren worden beschouwd. We konden deze dag verder afschrijven. Een dergelijke duiktrip zonder duik kostte aanzienlijk meer vocht en energie dan wanneer we wél een duik hadden mogen maken. Gezamenlijk herstelden we gedurende de rest van de dag op het hotelbed langzaam van onze gekneusde gesteldheid want; samen uit, samen thuis.