Duiken: a way of living
Diana de Wit
Tom is mijn vriend en een vakantieduiker, heeft mij besmet met de mooie verhalen, foto's en video's over de onderwaterwereld. Het geluid dat je hoort is de ademhaling van de duiker en zijn buddy, hoe rustgevend en kalm om te horen. De beelden onderwater hebben mijn hersens op hol doen slaan, ik wil ook leren duiken.
Mijn voorpret begint met het kijken naar al die duikfoto's, het lezen van duikmagazine en het speuren op internet over duiken. Nou dat speuren brengt je op plaatsen waar nog maar weinig mensen zijn geweest, maar ook de gevaren kom je tegen. Voor mij was duiken toch verder weg dan ik dacht, er komt heel wat bij kijken om jezelf duiker te kunnen noemen. Eigenlijk was het al weer een beetje opzij geschoven maar tijdens het boeken van een vakantie in Turkije begonnen de gedachten om te leren duiken weer te kriebelen.
In Turkije heb je vele duikscholen, onze reisbestemming is Hotel Türünc met een duikschool op het terrein zelf. Bij het zwembad kun je een proefles duiken nemen. Toch wel wat aarzelend heb ik me opgegeven voor die middag, het is spannend om iets te gaan doen wat je niet kent. Om half 4 zou mijn proefles beginnen, de uren gaan niet snel voorbij maar om half 4 precies is de duikinstructeur dan in het zwembad. De duikfles gaat op zijn rug en in het water krijg ik een mondstuk in en samen maken wij onder water een rondje. Nou dat was het, geen zware duikfles op mijn rug geprobeerd, niets van een uitleg, dus eerlijk gezegd was ik niet wijzer geworden.
Nu was mijn nieuwsgierigheid nog niet bevredigt, die middag heb ik me opgegeven om de 4 daagse PADI duikbrevet te halen. De volgende dag werden we vrolijk opgehaald door de bemanning van het bootje en varen we weg naar diepere wateren dan een zwembad. We werden voorgesteld aan de crew en omdat ik voor mijn brevet ging mocht ik mee naar boven en kreeg ik een oud, stoffig duikboek in mijn handen geduwd om in te lezen zodat ook de theorie geleerd kon worden. Dit was gelukkig in de nederlandse taal, de meeste turken spreken de Engelse taal, maar echt goed verstaan deed ik ze niet. Nu kon mijn echte eerste duik in open water beginnen, er werd een pak gegeven, een shorty want het water is 25 graden. Op het plateau mocht ik zitten en de crew deed mijn duikfles om, nu werd het toch wel spannend want een uitleg had ik niet echt gekregen.Er hing 5 kilo lood aan mijn middel en ook de duikfles was behoorlijk heavy.
Samen met mijn intructeur lag ik in het water, het teken okay wist ik nu en ook als er iets niet goed ging hoe je dit duidelijk kon maken. Ik probeerde de geluiden van onder water in mij op te nemen die ik gehoord had op de video, maar dit bracht mij niet de rust die ik wilde. In een snel tempo gingen we nu dan echt onder water, het klaren was me ook tussen neus en lippen en in het gebrekkig engels door uitgelegd. Op 3 meter mocht ik op de grond zitten met mijn knieën en na het teken okay werd me duidelijk wat ik mocht doen. Mijn masker voor de helft vol laten met water en er weer uithalen. Nou dat vollopen dat ging heel goed hoofd naar achteren drukken tussen de ogen bij de neus en in plaats van uitblazen door de neus deed ik in automatisme inademen. Dit was voldoende om een lichte paniek te hebben en weer naar boven te gaan, aan de oppervlakte werd het nogmaals uitgelegd wat ik moest doen en daar gingen we weer naar beneden. De tweede keer ging goed dus doken we nog wat dieper, het klaren wilde niet lukken met gevolg dat mijn oren zowat van mijn hoofd klapte en er grote steken door mijn oren gingen. Na uitleg dat het niet goed ging kon ik terug naar boven en zat mijn echte eerste duik erop. Het was een behoorlijk zware klus om alles uit het water te krijgen, gelukkig kwam de crew helpen want met vinnen en 10 kilo bepakking een trapje op is bijna onmogelijk voor een onervaren duiker.
De tweede duik was net zo goed begonnen, het mondstuk uit, arm naar achteren zwaaien en tijdens het naar voren gaan van de armen mondstuk meenemen en weer in doen. Nu weer wat meer de diepte in, het klaren was net zo een ramp als de eerste duik, oorpijn, duizelig en grote steken. De fauna die ik onderweg ben tegen gekomen weet ik niets meer van, het rechtdoor zwemmen zonder te kantelen was al een hele klus. In de bergen word ik misselijk, steile hellingen slaan mijn oren dicht en met landen tijdens een vliegrit zijn mijn oren het gevoeligste lichaamsdeel. Ook met onweer ontstaat er een druk, ik besloot mijn 4 daagse duikbrevet te staken en af te wachten wat mijn KNO arts te zeggen had.
Nu na onderzoek KNO arts heb ik besloten mijn brevet in Curaçao te gaan halen, waar een Nederlandse uitleg gegeven kan worden. 2009 is mijn duikjaar en samen met mijn partner hoop ik nog veel duikplezier te beleven. Natuurlijk wil ik jullie op de hoogte houden van mijn duikervaringen, wie weet schrijf ik nog eens een stukje in het duikmagazine. Tot dan.