Blue Water Fever
Walter Hubers
Het was een dinsdag eind september, na een druk seizoen komt mijn baas naar mij toe. Hij heeft in de herfstvakantie een reis met het gezin geboekt naar Egypte, Hurghada. “He Walter, heb je zin om mee te gaan naar Egypte?” “Huh, wat, ik, waarom? Ben ik medewerker van het jaar?” Hij gaat verder “Ja eh, niet lullen, wil het graag over een uur weten, kan ik je ticket bestellen en een kamer voor je regelen…….” Nou dat heeft geen uur geduurd, “Ja” was natuurlijk het antwoord. Maar Ruud ik ga niet de hele week op het ressort zitten. “Geen probleem, wat wil je dan gaan doen?” “Nou, ik heb nog nooit gedoken, lijkt me wel wat” was mijn antwoord. Even oriënteren via internet, duikcentra genoeg, maar ook met Nederlandse instructeurs? Ik ben ten slotte nog “groen”. Gevonden! Easy Divers Red Sea, alles geregeld en het boek is binnen. Mijn persoon, die niets tot weinig aan het toeval over wil laten, begint met lezen, een fantastische ervaring, onder water is het mooi, gevaarlijke sport. Ja ik geloof het wel, maak alle vragen en heb het boek uit voordat we op het vliegtuig stappen. Het avontuur kan beginnen.
De eerste dag wordt ik netjes zoals afgesproken opgehaald met een net busje van het duikcentrum. Aangekomen meldt ik me en ontmoet mijn instructeur, eh instructrice…. Geen Hollandse meid maar een Russische, Natalia, “Nats”. Zij verteld dat zij begint met de cursus, daar alle Nederlandse instructeurs meegaan op de boot met een groep Nederlanders. OK geen probleem, we beginnen. Na het kijken van de DVD en het maken van de vragen komen er nog twee Belgen bij tenminste, dat hadden zij gedacht. “Gisteren avond een feestje gehad?” vraag ik aan ze, “Ja” antwoorden ze volmondig, het is ze dan ook aan te zien. De eigenaar van het duikcentrum prikt de ballon door; “vandaag wordt er niet gedoken heren, neem het boek maar mee terug naar het hotel en laat de alcohol maar verdampen in de zon, morgen zijn jullie weer welkom.” Het is mij duidelijk; hier wordt geen risico genomen, terecht.
Mijn OWD opleiding volgt gestaag, in de middag de beschut water duik met alle oefeningen die erbij horen. Ik ben er al snel achter, ik ben geen vis, het ademhalen is net iets anders en raak er dan ook langzaam aan gewent. Nats doet de oefeningen voor en ik herhaal. Het klikt tussen Nats en mij, dus laten we niet gaan wisselen van instructeur.
De volgende dag mee op de boot. Tussen al deze ervaren duikers zit ik dan, nog lezend in het boek, alles dubbel checken aan de uitrusting……. Dan is het zover de eerste boot duik. Omstandigheden zijn goed, water is 27 graden, tijdens deze duik vooral druk met mezelf; klaren, ademhaling rustig krijgen. Voor de opleiding 4 duiken gemaakt, iets gezien? Jazeker maar bewust, nee nog niet, veel te druk met mezelf. De 5e en 6e duik eindelijk twee lange duiken van 51 minuten en genoten dat zeker! Het is echt mooi, Napoleon vis, koraal, het rif. Terug op de boot weet ik het zeker, ik heb het te pakken………. Blue Water Fever!
Laatste avond, dus toch nog even van het nachtleven proeven; Peanuts bar; maandagavond Dive Night, tequila uit een snorkel, ja het hoort er allemaal bij. “Walter, wanneer kom je terug?” wordt mij gevraagd. Even denken “nou dat zal wel Maart 2009 worden” was mijn antwoord. Na een paar drankjes vertrokken we terug naar het resort. De volgende dag terug naar Nederland.
Maandag terug op kantoor maar mijn gedachten blijven bij het duiken, die ervaring, de vissen, het koraal, die prachtige locaties………. Ze worden gek van me op kantoor! Om 1500uur maar vertrokken, ga me aanmelden bij de duikclub, rondkijken in de winkel, wat kost een uitrusting? Ik voel me een kind in een snoepwinkel. In Nederland 3 duiken gemaakt in de Maarseveenseplassen en in Bergharen, dat is toch wel koud maar bevalt mij ook weer goed. Vrienden verklaren me voor gek, begrijpen doen ze het niet, zij hebben nog nooit gedoken.
Het kon dan ook niet uitblijven en dien mijn vakantie aanvraag in, 10 dagen in December, toch nog ff weg, duiken! Vol ongeloof wordt de aanvraag goedgekeurd, Walter 2 keer weg in 3 maanden tijd?! Hij heeft het echt te pakken.
Mijn volgende doel; AOWD; het boek gehaald, wat e-mails heen en weer naar mijn favoriete duik instructrice ;) de selectie van de duiken gemaakt en weer netjes de hoofdstukken doorgelezen en de vragen gemaakt.
Terug in Hurghada ingecheckt in het hotel, spullen nagekeken en zover mogelijk gereed gemaakt. De volgende dag stond het busje op het afgesproken tijdstip weer voor de deur! Eerste twee dagen weer even in het ritme komen, gewoon even lekker duiken. Daarna de AOWD; Diep, Wrak, Foto, Navigatie en Peak Performance Buoyancy.
Dank aan de kapitein van de boot “Marine” op de eerste dag, ik was na 2 uur op de boot alweer vergeten wat ik als ontbijt had gehad en nu zag ik het weer. Stom van mezelf; was vergeten hét tabletje te nemen. Rest van de dag toch nog goed vermaakt en voelde me beter in het water dan op de boot.
Het meeste heb ik toch wel aan de PPB gehad; van de 10 kg lood die ik de eerste twee dagen gebruikte had ik er nu nog 6 over. Hiermee ook mijn voordeel gedaan met het maken van de foto’s. Indrukwekkendste was de wrak duik op de “El Mina” voor de kust van Hurghada, mijn eerste wrakduik; mooi het opdoemen van deze boot als je aan het afdalen bent. Nats, zelf ook geen onverdienstelijk onderwater fotografe geeft me veel tips voor het maken van foto’s ook worden de gemaakte foto’s geëvalueerd op de boot. Tijdens de eerste serie valt telkens het woord “Crap” maar ja, was dan ook de eerste serie. Als idee voor een kerstkaart heb ik een kerstmuts meegenomen en wil deze onderwater opzetten om zo een leuk plaatje te maken. Nats heeft haar eigen camera bij en maakt een aantal mooie foto’s van mij met de muts. Blijkt dat de penlite batterijen die ik bij heb het niet de hele duik uithouden in de camera. Geen probleem, Adje de “huis cameraman” heeft er nog een aantal, hij zorgt er vanaf nu dagelijks voor dat er extra opgeladen batterijen zijn voor mij om te gebruiken.
“Dolfijnen! Dolfijnen!” wordt er geroepen, we trekken snel onze uitrusting aan en gaan te water. We naderen voorzichtig, de dolfijnen reageren en komen naar ons toe terwijl we zweven op 8 meter. Ik wil foto’s maken maar….. de camera reageert helemaal niet. Ik denk bij mezelf, waarom nu?! Ik laat de camera voor wat het is en geniet van deze prachtige zoogdieren, 14 stuks, één schiet vanaf 8 meter naar boven springt uit het water en komt op zijn/haar rug weer terug in het water. Dit neemt niemand mij af, met of zonder foto’s. Terug aan boord blijkt dat de batterijen niet opgeladen waren. Weer wat geleerd; check ook altijd je camera als je nog aan boord bent!
Tijdens de volgende duik zie ik een schildpad, wat zijn dat ook mooie beesten, het lukt me om een aantal mooie foto’s te maken en tijdens de evaluatie worden deze als goed beoordeeld. Het is echt weer genieten, leuke groep aan boord, eten van de kok is beter dan in het hotel en het personeel erg behulpzaam, wat wil je nog meer?
Dan raak ik in gesprek met Hans, hij duikt met Nitrox, daarover heb ik in het boek gelezen. Nats vraagt of ik de specialty wil doen, lijkt me wel wat en ook Hans geeft aan dat het zo zijn voordelen heeft. Terug op het duikcentrum vraag ik naar het boek en krijg deze mee, in het hotel wordt het gelezen. Op de boot de vragen doorgenomen en het examen gedaan. Nitrox certificaat is binnen. Persoonlijk voel ik wel degelijk verschil met 18 duiken in 8 dagen, de laatste dagen met Nitrox voel ik me toch wat minder vermoeid als met perslucht. Nats zorgt er weer voor dat de laatste dagen voor mij Nitrox aan boord is; ongelofelijke service en meedenken door het personeel.
Het is dan zover, duik 25, mijn eerste mijlpaal in het logboek, wat schetst mijn verbazing, dat wordt een nachtduik! Hoe krijg je het voor elkaar! Ook deze was prima, in het donker is er toch weer ander onderwaterleven en ziet alles er anders uit. Veel koraalduivels en steenvis gezien. Terug op de boot gaat mijn logboek van hand tot hand en iedereen die deze avond gedoken heeft schrijft wat op bladzijde van de 25ste duik. Een van de citaten: “May the number of decents equal the number of ascents always” een wijs gezegde!
De laatste dag is alweer aangebroken, vandaag duik ik met Mark uit Duitsland een instructeur specialties. We maken 2 diepte duiken van 32 en 27 meter, zien een wrak van een oude safari boot en neemt me mee naar een Drop-off; Dit was het doel van vandaag; afsluiten met twee diepe duiken waarbij we heel veel gezien hebben; Murene, Koraal duivel enz…
’s Avonds belanden we ter afsluiting met de hele groep weer in “Peanuts” de week wordt nog eens doorgenomen, e-mail adressen uitgewisseld en wederom wordt de vraag gesteld “Walter, wanneer kom je terug? Niet voor een cursus maar om lekker te komen duiken”. Mijn antwoord “Ja, zal nu toch echt wel maart 2009 gaan worden”. Maar tot die tijd wordt er in Nederland wel gedoken; Het blijft niet alleen bij “Blue Water Fever”!