Stress & Rescue-cursus wordt realiteit op Oostvoornse Meer
Dave Mead
5 augustus 2007, Oostvoornse Meer - "Nee, ik heb 'm niet gevonden!", roep ik vanuit het water naar het reddingsteam dat op de steiger bij slag Stormvogel in spanning staat te wachten. Nog duizelig van het rondjes zwemmen aan het reddingskoord rond de boei scheld ik mijn ademautomaat vol dat noch ik, noch mijn buddy Gregor de drenkeling heeft kunnen vinden.
Alex Kester (FunteQ Diving) en zijn assistent Paul schudden hun hoofd om zoveel onnozelheid. Ze hebben de loodgordel, die voor drenkeling moet doorgaan, immers niet meer dan vijf meter bij de boei vandaan op de bodem gelegd. Onze net benoemde reddingsleider Peter gebaart dat we naar de steiger moeten komen en dat het back-up buddypaar ons vervangt. Dus is het de beurt aan Claudia die met medecursist Rob een poging gaat wagen. Die poging duurt exact één minuut als Claudia triomfantelijk boven water verschijnt met de loodgordel in haar hand.
"Dit is echt!"
Zo, nog een paar oefeningen doen en dan zit onze Stress & Rescue-cursusdag er op. Eerst maar even uit het water klimmen en onze reddingspoging doornemen, geeft Alex aan. Het is inmiddels drie uur op deze schitterende dag die heel wat, al dan niet duikende, recreanten naar het Oostvoornse Meer heeft doen komen. Terwijl ik al puffend van de trap op de steiger stap en het water uit mijn oren probeer te krijgen, zie ik Claudia opeens verschikt opzij kijken. "Dit is echt!", zegt Alex op kalme toon terwijl hij in versnelde pas zich een weg langs mij baant richting zijn busje. Nog onder de indruk van zijn Oscarwaardige toneelspel laat ik mijn spullen aan om te kijken welke oefening we nu gaan doen.
Claudia beklimt nu ook de steiger en wijst naar de boei waar de bus op veertien meter diep ligt. "Zag jij niks dan? Daar bij die boei!", zegt ze al gebarend. "Daar een duiker in paniek die druk aan het zwaaien was met zijn armen en riep om hulp. Hij is weer onder gegaan!" Terwijl we nog met enige stomheid de verte in staan te turen is Alex alweer terug met zijn duikpak en een zuurstofkoffer en heeft een andere duiker zich opgeworpen als reddingsleider. Een zenuwachtig op en neer springend mannetje, dat claimt bij Smit Tak als beroepsduiker actief te zijn, besluit dit niet af te wachten en duikt in zijn eentje onder richting bus.
Reddingsactie
De reddingsleider heeft, uitgezonderd de 'Smit Tak'-kamikazeduiker, de boel strak in de hand. Hij heeft een duikster aangewezen die een lijst bijhoudt met namen van reddingsduikers en contactgegevens. Een hele delegatie FunteQ'ers staat direct paraat en geeft zich op. Alex, Paul, Michael, Gregor en Arjan behoren tot de eerste duikers die op zoek gaan naar wat volgens de reddingsleider een vermiste duiker in paniek moet zijn nabij de bus. Hij is gespot maar wilde niet omhoog komen en is daarna verdwenen. Helaas schijnt zijn buddy weer ondergegaan te zijn om hem te zoeken en nu is het lot van beide duikers onbekend.
Ik krijg opdracht samen met wat andere duikers het gebied toegankelijk te maken voor de hulpdiensten. Met moeite krijgen we alle mensen van de steiger en spannen we oranje koorden tussen de paaltjes in het gebied rond de opgang naar de steiger. Het is een drukte van jewelste en het kost ons de nodige overredingskracht om alle nieuwsgierigen naar achter te dringen. De laatste knoop is nog niet gelegd of de hulpdiensten arriveren met groot materieel. Het is direct rood, geel en reflecterend oranjeblauw van de brandweerwagens, ambulances en politieauto's. Uiteraard op de voet gevolgd door paparazzi van lokale media en landelijke sensatiejournaals.
Professionele hulpdiensten
De brandweer laat direct wat RIB's te water en als de eerste groepen reddingsduikers, waaronder Alex en consorten, terug zijn, nemen de brandweerduikers het zoeken onder water over. Camera's zoemen op de wal, dagjesmensen verdringen zich bij de oranje koorden en onduidelijkheid regeert. Ook bij de hulpdiensten. De buddy die alarm heeft geslagen, heeft zich nergens gemeld en is onvindbaar. Druk overleg tussen de reddingsleider en de professionele hulpdiensten levert weinig nieuwe info op. En alsof de situatie al niet ingewikkeld genoeg is, besluiten af en toe nieuw aangekomen hobbyduikers ondanks al het tumult toch nog te trachten een recreatieduik te maken. Een paar duikers van het reddingsteam trekken deze onwetenden persoonlijk het water uit. Ook de zogenaamde Smit Tak-malloot krijgt er verbaal van langs als hij weer solo terugkeert aan wal.
Bergingsactie
De brandweerduikers zijn ondertussen weer boven. De actie gaat van een reddingsoperatie over in een bergingsactie. Nu is het mijn beurt gebaart de reddingsleider die van de brandweer het sein heeft gekregen opnieuw recreatieduikers in te zetten. Samen met de duiker met wie ik toevalligerwijs werd gekoppeld om het gebied te ontruimen, stap ik de brandweerboot in. Hij blijkt brandweerduiker te zijn bij een ander korps en hij was hier vandaag voor een leuke recreatieduik; het kan verkeren. We varen naar de coördinatieboot van de brandweer en krijgen een kompaskoers mee om te verkennen richting de afgezonken bus.
Met een achterwaartse rol zakken we het troebele water in en dalen af naar negentien meter. We doen ons best goed om ons heen te kijken. Het zicht is belabberd. Meer dan een meter valt er niet te zien. We houden elkaar goed in de gaten want de schrik zit er toch wel een beetje in. Dat geldt zeker als ik steeds weer een schim uit het donker zie opdoemen. "Het zal toch niet...", spookt er in mijn hoofd. Maar zover komt het niet, het blijken steeds weer proppen wier of stenen te zijn. Na twintig minuten bereiken we strak volgens onze koers de bus op veertien meter. Ook daar kijken we nog goed rond alvorens we weer omhoog gaan. De brandweer-RIB pikt ons op, geeft het resultaat van onze duik door aan het coördinatieteam en vaart ons terug naar de kant.
Spookverhalen en verrassingen
Aan wal spoken er inmiddels vele verhalen rond omtrent de vermissing of vermissingen. De hulpdiensten wachten het niet af en hebben inmiddels contact gezocht met een speciaal team van de Stichting Opsporings Apparatuur Drenkelingen (SOAD) uit Urk. Mijn vrouw Claudia en ik drinken en eten nog wat langs de waterkant. Als we rond zeven uur 's avonds huiswaarts willen keren zijn medewerkers van de SOAD druk bezig hun dreggen in elkaar te zetten, terwijl een sonarboot patronen in het water afwerkt. We informeren nog even naar de stand van zaken, maar er is nog niemand gevonden en niemand heeft zich gemeld als ooggetuige.
Na een uurtje rijden ploffen we thuis op de bank in 's-Gravenzande. 'Klik' TV aan. Al zappend verschijnt SBS hart in actie en jawel hoor 'Speurtocht vandaag in het Oostvoornse Meer naar vermiste duikers' galmt het door de speakers. Terwijl ik net een hap van mijn broodje neem, komt de hele FunteQ crew voorbij zetten in beeld. Toen ik vanochtend uit mijn bed stapte had ik nooit gedacht dat we twaalf uur later in het avondnieuws zouden verschijnen op tv. Volgende keer als ik een cursus doe en Alex verklaart dat het een levensechte simulatie gaat worden, neem ik zijn woorden serieuzer.
Uiteindelijk is er niemand gevonden en niemand als vermist opgegeven. Alle discussies in fora op internet volgend is min of meer de consensus dat er, al dan niet telefonisch, alarm is geslagen bij een van de ondernemers langs de waterkant. Dat die persoon vervolgens, alleen, het water is ingegaan om poolshoogte te nemen en een duiker heeft gezien die op dat moment zonder buddy leek te zitten. Daarop heeft deze persoon alarm geslagen en is het hele circus losgebarsten. Gelukkig geen slachtoffers, maar wel een onnodig grote inzet van allerlei hulpdiensten en vrijwilligers die daarbij ook weer risico lopen.