Driemaal is ook echt scheepsrecht op de Noordzee
Dave Mead
Het leek me al een tijd leuk om eens een duikpoging op de Noordzee te wagen. Tijdens de seizoenskick-off van duikvereniging Aqualis Ron, de Noordzeecoördinator, maar is aangesproken. "Tja, met het verdwijnen van het schip de Fogo zijn de trips meestal volgeboekt en kom je er moeilijk tussen. Misschien kan je in oktober mee", vertelde Ron me. "En het is het makkelijkst als je een buddy hebt die met eenzelfde set duikt, wij duiken meestal met dubbelsets en een sling."
Shit, me wel voor oktober opgegeven, maar oktober was toch nog wel heel ver weg. Dezelfde week belt Ron me op. Hij heeft ook wel zin in een Noordzeeduik los van de geplande Aqualisduiken en mailed wat data door. We zijn er al snel uit en ik stel voor om wat met een wing, dubbelset en sling te gaan oefenen. Ron stemt meteen toe en een week later liggen we in het Oostvoornse meer. Na m'n Complete Safe air User (ANDI CSU)-cursus niet meer geoefend met gaswissels onder water, dus een goede kans om wat roestige vaardigheden bij te spijkeren.
Wingslingoefensessies
Met een gehuurde set waggel ik achter Ron aan naar de waterkant. Het is even wennen met drie flessen rondbanjeren, maar zodra we in het water liggen, voelt het een stuk beter. Helemaal top dat Ron niet te beroerd is om me voor deze duik op sleeptouw te nemen. Al snel dalen we af naar twintig meter plus en maken een relaxte duik. Wel wennen voor de eerste keer met een wing. Je moet toch net even anders je balans houden. Van de extra losse slingfles ondervind ik nauwelijks hinder. De eerste test is geslaagd. Een paar weken later is de clubbootduik met de Theo vanuit Zeeland. Ron en ik zijn beide van de partij en hij stelt voor deze dag wederom met wing en dubbelset te duiken. Zo krik ik m'n ervaring wat op. De duiken verlopen prima en vol vertrouwen kijk ik uit naar m'n eerste Noordzee-avontuur.
Schijnbeweging
Het is vroeg verzamelen bij de Ms Dolfijn in de haven van Maassluis. Een veertiental duikers laadt een schijnbaar onuitputtelijke lading duikspullen aan boord, waarna we koers zetten richting zee. De tocht over de waterweg duurt bijna een uur en als we eindelijk de monding bereiken, voelen we het schip meteen door de golven heen en weer geslingerd worden. Terwijl verschillende duikers de vissen voeren op het achterdek en er een van de trap naar beneden klettert, komt schipper Martin benedendeks vertellen dat we na dik twee uur varen toch weer huiswaarts gaan. De golven zijn te hoog en de wind is te sterk. Helemaal gaar komen we twee uur later onverrichte zaken weer terug in de pittoreske haven van Maassluis. Mmmm, daar gaat m'n kans om een dezer maanden op de Noordzee te duiken.
Herkansing
Niet lang daarna belt clublid Arjan dat hij ingeschreven stond voor een duik met de Ms Dolfijn maar wegens oorproblemen niet meekan. Of ik zijn plaats wil innemen? Die kans grijp ik graag aan. De dag van tevoren valt echter op internet te lezen dat het schip niet uitvaart vanwege het weer. Hoe is het mogelijk? Weer niet gelukt! Dan maar in oktober. Ik heb me er al bij neergelegd als ik niet veel later een mailtje van Ron krijg dat een ander clublid niet meekan met de groep van negen Aqualisduikers die al gereserveerd had op de Ms Dolfijn op 8 juni. Driemaal moet scheepsrecht zijn, bedenk ik me en maak me op voor de derde Noordzeepoging.
Ditmaal vertrekken we uit de haven van Scheveningen op de ochtend na vlaggetjesdag. Het weer ziet er redelijk uit. Ron, René, Simon, Tom, Michel, Erwin, Jos, Patrick en ik bezetten het achterdek van het schip, terwijl de boeg wordt bevolkt door een zestal Kleiduikers uit Zetten. In dichte mist zetten we vanuit Scheveningen koers naar de Kruisers (zie kader). Vandaag mag ik samen met Simon mijn vuurdoop beleven in de Noordzee. Al tuffend over de golven nemen we ons duikplan door en zetten alvast onze uitrusting klaar. Het weer klaart langzaam op en een heerlijk zonnetje breekt al snel door. Super, zo'n dag midden op zee met zulk weer.
Langs de ankerlijn de diepte in
Rond 10.15 uur zullen we te water gaan. Schipper Martin heeft de Ms Dolfijn geankerd en René zekert samen met een duiker van de Dolfijn de ankerlijn. Hierna plonzen we allemaal het blauwe sop in. Het valt nog niet mee om al zittend op de reling met drie flessen om je heen een sierlijke jump de golven in te maken. We doen een bubblecheck op vijf meter en samen met Simon daal ik in rap tempo naar 31 meter langs de ankerlijn. We hebben prachtig zicht en vanaf een meter of 22 zien we het silhouet van de restanten van de Aboukir opdoemen.
Prachtig gezicht, maar ik word afgeleid door een irritant geluid in de buurt van mijn oor. Naar links kijkend zie ik de bubbels uit mijn inflatorslang schieten. Aangezien de service van René geen (diepte)grenzen kent, tik ik hem aan als hij toevallig passeert. Na een grondige inspectie, maar bij gebrek aan een sleutel 14, blijft de slangsluiting afblazen. Uiteindelijk trekken we 'm maar los en trim ik verder mondmatig uit. Dat is wel even wennen met al die zooi om je heen, maar het staat een hele mooie duik niet in de weg. Ik volg Simon die een reel vlakbij de ankerlijn heeft vastgezet en zo verkennen we een gedeelte van het wrak.
Veel vistuig, weinig snuisterijen
De speciale kleurige begroeiing die ik van een afstandje waarneem, blijkt te bestaan uit kunststofwormen van zeevissers. Je vindt ze talrijk over het wrak verspreid, inclusief lood, lijnen en haken. De gidslijn van SImon zit op een gegeven moment flink vast in de nylon lijnen. Gewapend met mes lost Simon de situatie snel op en duiken we verder om de enorme kabeljauws van dichtbij diep in de ogen te kijken en de scholen steenbolken voorbij te zien schieten. Na veertig minuten rond de dertig meter te hebben doorgebracht, keren we in stages terug naar de oppervlakte. Dan volgt de grootste uitdaging van de dag: het beklimmen van de trap van de Ms Dolfijn.
Iedereen heeft een superzichtduik gehad, maar de doorgewinterde Aqualiswrakduikers zijn wel wat teleurgesteld dat er geen trofeeën te vinden waren in de vorm van munitiehulzen, kistjes karbiet, patrijspoorten of andere leuke snuisterijen. De granaathuls die Patrick op de kop had getikt, moest op aangeven van de schipper onder water weer teruggekieperd worden omdat die nog op scherp bleek te staan. Zonder granaathuls, maar vol bijzondere verhalen over zijn grotduikavonturen op Sardinië weet Patrick later alsnog de Aqualisgroep te vermaken. Over zes uur zullen we een tweede duik maken op hetzelfde wrak. Volop tijd om lekker in te dutten in de zon, te lunchen en bij te kletsen. Het ventiel van mijn inflatorslang draaien we aan en de flessen worden aan boord weer gevuld met Nitrox 32.
Boeiend
Ik heb een kort nachtje gehad en besluit een uurtje te knorren in een van de hutten onder het achterdek. Als ik weer aan dek kom, is het merendeel van de Aqualisten al flink verknetterd in de felle zon. Aan de horizon steken rode boorplatforms uit het water als uit het niks een Engels sportvissersbootje op een meter of veertig ons schip passeert. Schipper Martin hangt al geïrriteerd uit zijn stuurhut en ziet wat hij al vreesde. Het motorbootje vaart de veiligheidslijn los die aan een boei achter de Ms Dolfijn hangt. Ze hebben nog wel het fatsoen de boei weer op te pikken en met lijn en al weer bij Martin in te leveren.
Tweede afdaling
Rond vieren maken we ons klaar voor duik twee. Volgens de schipper moet het zicht nog beter zijn dan bij de eerste duik en de stroming minder. Het tegenovergestelde is waar. Het water is vergeven van de krill en de stroming is flink toegenomen. Samen met Simon constateer ik al snel dat waar we de eerste duik makkelijk tien meter zicht hadden, we het nu met een meter of twee à vier maximaal moeten doen. We zwemmen over een aantal schitterend begroeide stukken beplating heen vol enorme anjelieren en allerlei kleurige anemonen. Een prachtig gezicht. Tussen de spanten kijken kolossale noordzeekrabben ons verbaasd aan, terwijl de rode oogjes van de fluweelkrabben zich verschuilen in de schaduw.
We volgen hetzelfde duikprofiel als bij de eerste duik en na een uur hangen we weer langs de boeglijn van de Ms Dolfijn. Helemaal top, eindelijk ook eens kunnen ervaren wat het Noordzeeduiken nou inhoudt. En met zulke zonnige luchten en mooi zicht onder water is het geweldig om er zo een dag tussenuit te zijn. Terwijl de biertjes en energiedrankjes aan boord openploppen zakt iedereen onderuit.
Actie aan dek
Op de terugweg is van alles te beleven op het Aqualisdek. Erwin demonstreert de handige toepassingen van een iPhone, Patrick vertelt waar het bij speleologie om gaat, René lurkt wat aan een sigaar, Tom herstelt van zijn droogpaksqueeze, Simon deelt praktische aankooptips voor duikapparatuur op marktplaats.nl, Jos geniet van de schippersmacaroni in combinatie met veterdrop, Michel vertelt desgevraagd hoe het is om 85 meter diep af te dalen, Ron licht de plannen voor zijn komende (duik)vakantie in Alaska toe en ik zit nog uit te hijgen van het beklimmen van de trap. Al smerend met sunblock arriveren we aan het begin van de avond weer in Scheveningen na het verorberen van een groot bord macaroni inferno. Spullen opruimen en de boel weer de kade op sjouwen. Gehuld in Ms. Dolfijnshirtjes happen we even later nog een visje in de haven en zetten daarna koers naar huis. En zo arriveer je dan weer thuis met een ernstige vorm van Noordzeevirusbesmetting. Vast weer zo'n hardnekkig dingetje dat niet over gaat.