Finding Nemo
Ivonne van Schaik
Na maanden aftellen is het dan eindelijk zover, Niels en ik vertrekken naar Australië! We beginnen de reis in Sydney met een bezoek aan het Opera House en de Harbour Bridge. Vervolgens door naar Canberra en Melbourne, waar we bij de pinguïns op Philips Island gaan kijken. Via de Great Ocean Road door naar Adelaide waar nog even snel met koala’s wordt geknuffeld voor we de outback intrekken. Na een indrukwekkend bezoek aan de Uluru worden we in Alice Springs op de trein gezet richting het noorden. In het Kakadu National Park nog een tochtje op een goed met krokodillen gevulde rivier en dan door naar Darwin. Daar pakken we het vliegtuig en belanden we na 3,5 week uiteindelijk aan de oostkust in Cairns. We hebben namelijk het best voor het laatst bewaard: een zoektocht naar de echte Nemo middels een 3-daagse liveaboard op het Great Barrier Reef.
‘s Morgens om 6 uur worden we door het busje van de duikorganisatie bij het hotel opgehaald. In de winkel nog even de benodigde stukken uitrusting bij elkaar zoeken en dan snel de boot op. Om 7 uur beginnen we aan de 3 uur durende tocht naar het rif. Ze hebben voor de komende dagen wat ruiger weer voorspelt, dus voor de zekerheid hebben we een tabletje tegen zeeziekte genomen. Gezien de gezichten van een aantal van onze medepassagiers eenmaal onderweg hebben we daar verstandig aan gedaan…
Na ruim 3 uur varen leggen we aan op de eerste duikstek: Petaj op het Milln Reef. Eerst een uitgebreide briefing en veiligheidsinstructies en dan mogen we kiezen of we met een instructeur mee willen of we zelf navigeren. Aangezien ons verteld is dat het redelijk makkelijke duikstekken zijn, besluiten we zelf te navigeren. Onder water blijkt echter al snel dat de “bergjes” (of bummy’s zoals de aussies ze zelf noemen) onder water in iets grotere getalen aanwezig zijn dan in de briefing aangegeven. Het is dan ook niet gemakkelijk om te bepalen bij welke we nu linksaf moesten. Uiteindelijk zwemmen we maar gewoon onze eigen alternatieve route, maar komen we wel gewoon weer netjes bij de boot uit. Missie toch nog redelijk geslaagd dus. De tweede duik zitten we op dezelfde duikstek, maar worden we de andere kant opgestuurd. Aangezien voor Niels voor ’s middags (als onderdeel van z’n advancedcursus) navigatie op het programma staat, staat hij nu aan het roer. Ook deze duik lukt het niet om de briefing vlekkeloos op te volgen. Maar daardoor zien we wel onze eerste haai (een witpuntrifhaai) van de vakantie.
Terwijl wij genieten van de lunch, legt de kapitein de boot een paar honderd meter verderop neer bij the Whale. Voor de volgende duik moet ik eerst een nieuwe buddy vinden, want Niels begint nu aan z’n advanced. Gelukkig kan ik me aansluiten bij een Australiër en een Amerikaanse. Ondertussen ben ik het gepruts met m’n natpak zat en ruil ik hem in voor een T-shirt (tja, met een constante watertemperatuur van 26 graden kan ik dat wel aan). We gaan als eerste te water en het zal de mooiste duik van de vakantie worden. We zijn namelijk nog niet aan het eind van het ankertouw of we spotten al de eerste haai. Na een paar minuten komen we ook een schildpad tegen. Helaas moeten we volgens de briefing de andere kant op als waar hij heen zwemt. Aangezien het zonder het volgen van het onderwaterleven al lastig genoeg is om de briefing een beetje te volgen, besluiten we hem toch maar te laten gaan. En niet veel later worden we voor ons goede gedrag beloont, want iets verderop vinden we nummer 2 die op z’n gemak aan het grazen is. Nu hebben we dus ook alle tijd om hem een rustig te bekijken en op de gevoelige plaat vast te leggen. Het kost wat moeite, maar uiteindelijk gaan we toch maar weer verder. In het volgende halfuur komen we nog een viertal haaien tegen en op de terugweg naar de boot wederom onze grazende schildpad die ondertussen druk bezig is om een onderkomen voor de nacht te zoeken.
Na een heerlijk avondmaal is het dan rond 7 uur tijd voor de eerste nachtduik. Tijdens de briefing blijkt uit inventarisatie dat de ene helft van de groep een nachtduik doet voor de advancedcursus en de andere helft nog nooit een nachtduik heeft gemaakt. Beide groepen moeten dus met een instructeur mee. Gelukkig hebben mijn buddy’s van ‘s middags ook al de nodige ervaring met nachtduiken en mogen we gewoon met z’n drieën op pad. Na de briefing staan we dan ook als eerste in uitrusting op het achterdek. Om ons heen niets dan water en duisternis. Het enige licht dat er is, komt van de lampen van onze eigen boot. Ik ben niet snel bang, maar een beetje ontzag voor de grote oceaan is op dit moment wel op zijn plaats. Het is toch wel even iets anders dan de kant-nachtduiken die ik gewend ben. En net als ik als eerste een stap naar voren wil zetten om met de commandosprong te water te gaan, hoor ik iemand vanaf het bovendek roepen “look, 2 sharks!”. Tja, en dan weet ik wel dat het dezelfde haaien als vanmiddag zijn en dat ze dus niets doen, maar ineens voel ik me toch wel naakt en kwetsbaar zo met een T-shirtje in plaats van een natpak (niet dat een natpak nu veel zou helpen bij een eventuele beet, maar toch). Heel even flitst er door mijn hoofd dat ik toch maar niet mee ga duiken vanavond. Maar dan verman ik mezelf (of moet ik zeggen, zet ik het verstand op nul) en zet ik gewoon die stap voorwaarts. Eenmaal in het water zijn de haaien er al lang vandoor door de plons die ik veroorzaakt heb. Tijdens onze tocht van een half uur zijn we ze daarna niet meer tegengekomen. Achteraf gezien toch best jammer, maar de slapende schildpad die we vanmiddag ook al tegen waren gekomen maakt weer veel goed.
’s Nachts is het goed slapen na zoveel moois. De volgende ochtend worden we echter al vroeg wakker gemaakt door de bemanning, want het is tijd voor de eerste duik van de dag. Ik zoek mijn buddy’s van gisteravond weer op en niet veel later liggen we in het water. Het wordt een makkelijke duik, want het is feitelijk niet meer dan een rondje om een grote berg zwemmen. Daar komt nog bij dat het een erg mooie stek is met veel onderwaterleven. Prima om de dag mee te beginnen dus.
Terug aan boord is het tijd voor het ontbijt en ondertussen wordt de boot weer verplaatst. Dit keer niet alleen naar een andere duikstek, maar ook naar een ander rif. Na een uurtje varen leggen we aan bij het Tenniscourt op het Flynn Reef. De eerste duik hier valt een beetje tegen. Er zit wel genoeg leven, maar het enige bijzondere aan de duik is dat het mijn 150ste duik is.
’s Middags kan ik eindelijk weer met Niels duiken. Hij moet wel een duik voor z’n advancedcursus doen, maar het is fotografie. Zolang hij dus maar de foto’s maakt en bij terugkomst aan z’n instructeur showt is het goed. Nadat ik mijn fototoestel heb afgestaan, kunnen we te water. We gaan de tegenovergestelde richting op als vanmorgen en ook hier zit genoeg leven. Onderweg wordt er dan ook driftig op los geschoten. Als we bijna door onze lucht heen zijn, komen we een schildpad tegen die rustig aan het cruisen is. Ondertussen zitten we nog maar op een meter of 6, dus we besluiten al zwemmend de safetystop te doen en ondertussen de schildpad een klein stukje te volgen. Als we dan uiteindelijk toch echt omhoog moeten omdat de luchtvoorraad wel erg klein begint te worden, besluit de schildpad dat het voor hem ook geen kwaad kan om een luchtje te scheppen. Hij vergezelt ons dan ook nog een klein stukje. Na even samen aan de oppervlakte steekt hij zijn hoofd weer onder water en vervolgt z’n weg.
Na wederom weer een heerlijk avondmaal staat de laatste nachtduik van de trip op het programma. We zorgen dat we als één van de eersten klaarstaan voor vertrek, want het ziet er naar uit dat iedereen dit keer meegaat. Het belooft dus druk te worden onder water. Dit keer geen haaien achter de boot als we te water gaan. Het wordt een rustige duik, mede doordat we op tijd in het water lagen, met een makkelijke navigatie. Eenmaal terug aan boord besluiten we even op het bovendek te gaan kijken hoe de rest van de duikers weer terug aan boord komt. Dan zien we ineens wel 2 haaien, ze zijn druk aan het jagen op de vissen die op het licht van de boot afkomen. Nog even snel een heerlijke warme douche en dan maken we ons op voor de tweede overnachting aan boord.
De volgende ochtend klinkt al om 05.45 een klop op de deur ten teken dat we op moeten staan. Er volgt namelijk een druk programma vandaag. Eerst maken we nog 3 duiken en vervolgens is het nog weer 3 uur varen naar de haven van Cairns waar we rond 4 uur verwacht worden. Het wordt dus een strak schema en we liggen uiteindelijk al om kwart over 6 in het water. Desondanks is de eerste duik van de ochtend een erg relaxte. De route is erg gemakkelijk navigeren. Het enige echte aandachtspunt is te zorgen dat we niet dieper gaan dan 18 meter, want dat zou betekenen dat we de tweede duik over moeten slaan in verband met onze eigen veiligheid. Onderweg treffen we erg veel vissen die zich ook nog eens gewillig laten fotograferen. Eenmaal terug bij de ankertouwen is het jammer genoeg een beetje een kale bedoeling. Een blik op de onderkant van de boot leert echter dat daar genoeg vis rondzwemt, inclusief 2 uit de kluiten gewassen travally’s. Reden genoeg om maar vast aan de opstijging te beginnen en na de safetystop nog wat onder de boot rond te kijken.
Een kleine 2 uur later is het alweer tijd voor de tweede duik van de ochtend. En nu gaat dan eindelijk gebeuren waarvoor we gekomen zijn: we gaan op zoek naar Nemo. We zijn nog geen 10 minuten onderweg of we komen aan bij z’n huisanemoon. En we hebben geluk, hij is thuis vandaag! Met enig geduld lukt het zelfs nog om hem op de gevoelige plaat vast te leggen. Maar omdat filmsterren het niet zo op paparazzi hebben, besluiten we maar niet te lang te blijven. En dat is maar goed ook, want iets verderop houdt zich nog een reuzenmureen op in een rotsspleet en niet veel verder ligt een witpuntrifhaai in het zand te rusten. Jammer genoeg gaat deze laatste er snel vandoor als we iets dichterbij proberen te komen voor de foto. Om de duik helemaal compleet te maken, komt er nog een rog langs gezweefd op het moment dat we aan de opstijging willen beginnen.
En dan is alweer de laatste duik aangebroken. Het wordt een luierduik in het ondiepe. Dat betekent echter niet dat er minder vis zit. We zwemmen op ons gemak om een aantal bergjes heen en kijken rustig een beetje rond. We hebben jammer genoeg een maximale duiktijd meegekregen van 3 kwartier. Voordat we er erg in hebben moeten we alweer, met nog redelijk gevulde flessen, terug aan boord. Het is, helaas, tijd om terug te keren naar de haven.
Het Great Barrier Reef heeft dan wel niet het mooiste koraal dat we in onze duikcarrière gezien hebben (in ieder geval niet op de duikstekken die wij bezocht hebben), maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door de haaien en schilpadden die je met enige regelmaat tegenkomt. Mocht je een keer “in de buurt” zijn, maak dan van de gelegenheid gebruik om er een duik te maken. Het is het zeker waard!