NELOS Wet Wheel's duikdag Mol
Charles Engels
01 september, voor mij leek het wel een nieuwe schooldag, hoewel het nieuwe schooljaar op 3 september van start gaat. Het was rendez-vous op het Zilvermeer te Mol voor de Wet Wheelers Duikdag. Als nieuweling een bijzondere uitdaging voor mijn Specialty (PADI taal) als begeleider.
Hoe het allemaal weer begon, Charly doet effen een mailtje naar Eric met de woorden: “oké ik ben er”!
Met leuke woorden werd ik van harte welkom geheten voor die special day, maar het gevolg dat de poppen meteen aan het dansen gingen. Volgens de theorie van Eric, moest ik Françoise maar meebrengen, nu eerlijkheidshalve weet ons Nicole dat ik goed in de was zit met vriendinnen, maar over ene Françoise, dat was een ander paar mouwen. Enfin, met wat e-mailtjes heen en weer was het voor Eric eindelijk duidelijk wie die gozer uit Stabroek nu was.
Zaterdagmorgen, 1 september, Nicole en ikzelf vertrekken tijdig, 07:30 u werd de motor gestart.
Dat alles op wieltjes verliep, kon je meteen merken bij aankomst op het Zilvermeer, geen chaotisch gedoe met de plaatsing van de voertuigen, alles werd in goede banen geleid. Een bedoeïenachtige feesttent bij het clubhuis Atlantis zorgde voor de opvang van zo’n 300 gasten. Van succes gesproken!
We werden hartelijk ontvangen met een heerlijk kopje koffie door de staf, uiteraard werd er weelderig omgegaan met de verwelkomingkusjes. Nadien volgende een uitgebreide veiligheidsbriefing voor alle duikleiders en begeleiders aan de bootsteiger, gevolgd door de inschrijving en indeling van de buddyparen.
Le moment surprise, de adrenaline ten top, duik 1 ging van start, samen met Kris kregen we onze toegewezen buddy Guido, een bijzondere levenslustige man maar geteisterd door een dwarslaesie.
Meteen hadden wij grote babbels, geen wonder, wij hadden mekaar al leren kennen bij cursus “Begeleider worden van een duiker met een handicap“ jongsleden. Annemie, z’n echtgenote stond erbij en keek ernaar en zag dat het goed was. Het zit snor tussen die beiden.
Guido gaf nog een korte instructie, met welke factoren wij moeten rekening houden bij dergelijke fracturen, zowel bij de voorbereiding als tijdens de duik. Zogezegd, zo gedaan. In tussentijd dat wij de duikspullen in gereedheid brachten, en op de steiger hadden klaargelegd, kwam onze Guido rustig aangereden. Hij voelde zich als een Pascha, terwijl wij hem voorzichtig aankleedden, per slot van rekening je kunt hem zomaar niet in het water kiepen. Kris en ikzelf speelden op zekerheid, de ene buddycheck na de andere. Nicole en Annemie stonden aan de kant dat toneelstuk rustig te bekijken en hielden ons nauwlettend in de gaten, want Guido was de hoofdspeler, daar mocht niets fout mee lopen.
Eenmaal in het water, lag Guido rustig te dobberen, ik leek wel Johannes den Doper: “ Guido ik doop U in de naam van de Wet Wheelers….etc.” en nog wat flauwe kul daarbij, en klaar.
Mijn kompas staat ingesteld, ik wilde het risico niet lopen dat deze nieuwe experience-dive zou mis lopen. Langs de koord vertrekkend van de steiger laten we ons zakken. Guido gebaart dat alles oké is en voelt zich als een visje in het water. Ik kijk hem nieuwsgierig aan en sta verwonderd van de manier hoe Guido zich kan uittrimmen. Verrek, duiken met een handicap is geen mythe maar werkelijkheid, fantastisch, toch! Charly, altijd haantje te voorste, ging voorop. Foute boel dus. Doordat ikzelf twee dingen te gelijk wil doen, enerzijds mijn kompas, anderzijds Guido in de gaten houden resulteerde dit dat wij steeds rondjes palmden, van beelden en andere bezienswaardigheden was geen sprake, verrek alleen maar zand en stof. Na 50 minuten, als een bende zigeuners te hebben rond gezwommen, kwamen we eindelijk aan ons vertrekpunt, de steiger. Over het feit dat Charly een paar stijgingen moest maken voor de nieuwe oriëntatie, daar zwijgen wij in alle talen over.
Guido die vond het prachtig, vooral bij de na-briefing had hij grote praatjes en gaf een paar goede tips en hints waar wij in de toekomst rekening moeten mee houden, de professor ten top. In de vroege namiddag, duik 2 ging van start. Guido en ik keken elkaar aan en hup buddypaar Guido & Charly
was geboren. Wij wisten natuurlijk dat het zicht knudde was, gezien de populariteit bij de eerste duik.
Het besluit lag vast, wij beiden zouden profiteren van de uitgezette lijnen, die ons zo naar de verschillende onderwater objecten zou loodsen. Succes verzekerd, het onderwaterpark voor “Schone Kunsten Mol” was werkelijkheid geworden. Guido dolgelukkig. De busten van de veldheer en Klytios, het stenen schilderij “De Onbezonnen Genot“ evenals het kleine wrak en de onderwaterklok kunnen wij op onze palmares schrijven. Zoals afgesproken tijdens de tweede briefing hielden wij ons keurig aan de afgesproken tijd: 15u30 einde duik!
Om 16u00 werd het startschot gegeven voor de receptie. Onder ons vieren, klonken wij het glas.
De na briefing in combinatie met een goed verzorgde barbecue, hebben wij( Guido, Annemie, Nicole en ikzelf ) gezellig zitten keuvelen. Enfin, uiteindelijk omstreeks 22u30 hebben wij met kusjes en stevige handdrukken afscheid genomen. Inderdaad, NELOS WET WHEEL’S DUIKDAG MOL, liep op wieltjes.
PROFICIAAT AAN ALLEN en aan mijn buddy Guido.