The first breath you take
Marli van Tetering
Dit duikverhaal gaat over mijn eerste duikervaring. Het eerste moment dat je automaat in je mond gaat en je eerste hap adem door je longen stroomt. Een verhaal dat moet inspireren aan mensen die nog nooit hebben gedoken. Maar ook de herinnering naar boven brengt bij de meest ervaren duikers. Niemand vergeet zijn eerste keer in het water. Dit is iets bijzonders. De verhalen van grote haaien, spectaculaire duiken, technische snufjes lees je genoeg. Maar je eerste aanraking met deze fantastische sport blijft je bij. Mijn eerste ervaring was in Nieuw Zeeland, op een plaats waar weinig mensen van gehoord hebben en wat je ook niet verwacht van een land als deze. Hier kan je veel doen, maar duiken staat daar niet direct bij. Ik bewijs met mijn verhaal het tegendeel en neem je mee naar de wonderschone onderwater wereld van Nieuw Zeeland. Vergeet Australië, Nieuw Zeeland is het laatst bewaarde geheim van de duikwereld!
In mijn PADI manual staat de zin die me het meest is bijgebleven. Nee niet ‘never hold you’re breath’, maar: ‘With your first underwater breath, you’re life will never be the same’.
Tja als zelfvoldane backpacker die Down Under ging, was mijn missie duidelijk; ik ga mijn PADI Open Water halen! Ik had een voorgevoel dat duiken in mijn bloed of beter gezegd in mijn water zit.
Nu was ik het type backpacker dat niet op de restjes noodles door het leven ging. Nee ik deed het in stijl en wilde dan ook niet mijn eerste duikervaring in Cairns hebben. Op een bomvolle boot met 100 man in het water gedropt worden om alvorens dode stukken koraal te aanschouwen en vertrapt te worden door een kudde snorkellende personen…
Zoals mijn Lonely Planet al aangaf waren er veel meer stukken natuurschoon rond de wateren van Australië. Alleen ik wilde iets speciaals waarover ik naar huis kon schrijven.
Die plek heb ik gevonden. Niet in beroemd duikland Australië maar haar ondergeschoven zusje Nieuw Zeeland. Tja volgens ene duiklegende Jacques Cousteau was dat toch een plek in de top 10 van ultieme duikspots wereldwijd waard. Als het goed genoeg voor hem was, betekende dat een goede start voor mij.
De locatie was op het noorder-eiland van Nieuw Zeeland, the Poor Knights Islands bij Tutukaka. Twee eilanden omgeven met tientallen duikspots en voor iedere type duiker wat wils. Ik had nog weinig te willen en dus 2 weken daarvoor mijn PADI Open Water cursus geboekt. Na een fantastische trip over land zat ik de nacht daarvoor in Whangarei, in een hostel waar geen ordinaire sigaretten lucht hing… Stoned van het idee dat ik de volgende dag het diepe in zou gaan, werd ik ook van de walmen die onder de slaapkamerdeuren vandaan kwamen.
Vroeg opgestaan en in het busje onderweg nog enkele ervaren duikers opgepikt die vol lof over de spots vertelde. Ik had er zin in! Bij mijn duikschool aangekomen kwamen de vriendelijke instructeurs aan met de mededeling dat ik de enige cursist was en daardoor mijn PADI avontuur niet door kon gaan!
Maar “No Worries Mate” ik kreeg een gratis introductie duik die dag zodat ik toch mijn eerste echte duik experience kon meemaken. Alles beter dan niets, maar wat een domper. Ik keek er zo naar uit!
Onderweg op de boot kwam ik mijn eerste encounter met dolfijnen tegen, dat begon toch al goed. Een stralende zon verlichte de twee eilanden en wat zag het er magisch uit!
Tijdens de boottrip kreeg ik een boek onder mijn neus geschoven om wat basisprincipes van het duiken te leren, want ja over een uur lag ik dan toch echt in het water. Samen met mijn instructeur Luke ging ik snel door mijn duikskills heen en geen probleem hoor, laten we gaan duiken!
En daar komt dan het moment dat je die eerste hap adem door je automaat moet nemen. Hoe voelt de lucht aan, worden mijn longen niet opgeblazen, krijg ik toch niet een slok water binnen… Die vragen raasde door mijn hoofd. Mijn hoofd zakte langzaam onder water en toen… gebeurde er niets… niets dat niet had moeten gebeuren. Too easy zouden ze zeggen boven water, maar ik gaf alleen mijn OK teken. Toen werd het tijd om te kijken wat er onder me gebeurde in het water en we gingen dan ook letterlijk Down Under.
Nadat ik in blinde paniek 2 haaien voor me zag, wat na goed observeren gewoon erg grote vissen waren (en nee ik had nog geen last van nitrogen narcosis…), kon ik na enkele minuten me overlaten aan de stroming die me zachtjes op en neer deed deinzen. Ja ik was gewend om mijn leven toe te vertrouwen aan een enorme tank vol met lucht en een dun slangetje waaruit ik deze kon verschaffen en voelde me echt als een vis in het water!
De legende was waar, wat een fantastische duikspot, ondanks het relatief koude water van 19 graden waren er enorm veel tropische vissen, naaktslakken, aalen en mijn stalker Paul de Papegaaivis. Elke keer als ik me omdraaide, was hij daar. Met zijn regenboogkleuren en kraaloogjes keek hij me aan. De vissen zijn zo nieuwsgierig, het rif was prachtig en mijn duik was perfect! Hulde aan beschermde reservaten! Ondertussen ging mijn instructeur met me naar een smalle opening waar we in een open grot terecht kwamen. Het geklots van het water tegen de wand stoorde me niet en eigenlijk wilde ik weer onder water. Mijn zeemeerminnenstaart begon langzaam te groeien.
’s Middags kreeg ik een tweede duik, want het ging toch wel erg goed in de ochtend. Nee Luke ik heb nog nooit eerder gedoken, behalve in mijn badkuip. Ook deze locatie was als in de tekenfilms. Mijn eerste leeuwenvis gezien en bij de drop-off schoten scholen vissen van 40 meter diepte omhoog om naar die nog een beetje onhandige bezoekster te kijken. Het gevoel dat je een wand voor je hebt met de mooiste kleuren koraal en daaronder alleen maar blauw, licht, donker, inktzwart blauw, maakt het of je daadwerkelijk zweeft. We eindigden de duik in de zandtuinen waar grote bossen met groen zeewier op de muziek van de oceaan meewaaide. Boven water was ik verdrietig.
Nee er waren geen haaien en Nemo niet gevonden die dag. De dingen die mensen zo spannend vinden om over op te scheppen. Het was voor mij een dag om nooit te vergeten en de passie van de duiksport te ontdekken. Op de boot terug zat ik met een grote glimlach en een duikbrilafdruk op mijn voorhoofd naar de Poor Knights te staren, denkend aan meneer Cousteau die de Snorkels toch echt hier heeft moeten leren kennen.
En nu enkele jaren verder heb ik meerdere wonderschone duiklocaties in mijn logboek staan en nog enkele brevetten op zak. Mijn PADI heb ik inderdaad in Australië behaald. Nee ik heb niet in Cairns gedoken dit was Townsville waar ik het magische wrak the S.S. Yongala heb verkend. Een duiktrip die ook een verhaal waard is. Spookachtige taferelen die daar plaatsvonden, maar dit verhaal gaat over hoe je eerste hap naar lucht onder water nooit vergeet. En inderdaad het is waar, I’m hooked!