No fish today
Raymond Driessen
Een zomervakantie met het hele gezin kan niet in het teken staan van duiken als alleen ik een duiker ben. Dus duik je tijdens de vakantie een keer of twee. Dit moeten dan wel mooie duiken zijn……
Op 13 juli vertrekt ons vliegtuig naar Menorca (Baleraren) aan de Middellandse zee. Relatief dichtbij en toch nog erg veel zon. Wel zo lekker met 2 kleine kinderen. We verblijven twee weken in Grupotel Menorca in Cala ’n Bosch. Vooraf had ik op internet wat gezocht naar duikscholen in de buurt en kwam terecht bij een door Nederlanders gerunde duikschool Son bou Scuba in, hoe kan het ook anders, Son Bou. Het zou dan wel een eindje rijden zijn, maar je wilt toch duiken tijdens je vakantie niet waar?!. De duikstekken die ik had uitgezocht waren oa: Es caragol, Pont d’en Gil en de Swiss cheese.
Aangekomen in ons appartement de spullen een plaatsje gegeven en eerst maar eens de buurt verkennen. Op nog geen 5 minuten loopafstand komen we een complex tegen waar de vlag wappert van een duikschool genaamd Sub Menorca (www.submenorca.com). Yahooo, later maar eens even kijken dan. Tijdens deze eerste wandeling komen we ook een aantal leuke plaatsen tegen om te snorkelen. Dus ook dat maar proberen deze vakantie.
Enkele dagen later naar de duikschool om eens kennis te maken. Ik wordt daar vriendelijk begroet door een jonge dame (Jans). We spreken elkaar eerst in het Engels aan. Dan lacht ze en vraagt; Where are you from? Even later gaan we verder in het Nederlands. Ze werkt voor deze duikschool die door Raimond (Duits) al 23 jaar wordt gerund. Allereerst de gang van zaken maar besproken. De volgende dag terug om mij voor de eerste duik in te schrijven. Pas op de desbetreffende duikdag wordt de exacte locatie bekend gemaakt waar gedoken gaat worden. Er valt dus niets te kiezen uit mijn vooraf uitgezochte stekken. Maar dat mag de pret niet drukken.
Deze eerste duik stond gepland op 19 juli. Zo’n ochtend ben ik al vroeg uit mijzelf wakker. Koffie, banaantje, broodjes halen en maar eens rustig op weg naar de duikschool. Voor 9:00 uur melden bij Jans om de uitrusting bij elkaar te zoeken en in te pakken in een grote zak. Hmmm, net als alle andere duiken in het buitenland weer oude spullen! Wat mis ik toch mijn eigen setje. Dan is het wachten op de overige duikers. Circa 10 stuks van allerlei pluimage. Ik word ingedeeld bij twee Spanjaarden die geen Engels spreken (niet meer dan; “where are you from?”). Ach, onderwater hoef je niet met elkaar te praten. Alle zakken in de aanhanger en op weg naar de haven. Het begint al aardig warm te worden. Opstellen in een rij tussen de aanhanger en de boot zodat de duikspullen door iedereen aan boord gebracht kunnen worden. En dan…trossen los. Op weg naar duikstek Cala Basto I - Noord. Op de boot is het aan een duiker die al vaker die week gedoken heeft om de gang van zaken aan boord , inclusief noodprocedures, aan mij uit te leggen.
Als we voor anker liggen gaan de vesten het water in en kunnen we deze aantrekken en afzakken. Wij (de Spanjaarden en ik) zakken af naar 16 meter. De grootste Spanjaard voorop en hij zet het direct op het zwemmen. Ik kan niets anders doen dan er achter blijven. Zijn vaste buddy hangt de gehele duik circa 2 meter boven ons en zwemt als een dolfijn (zonder dat hij een mono-vin heeft). Zo blijven wij in vol tempo over de grasvelden zwemmen. Bij 100 bar zwem ik naar hem toe en geef dit aan. Waarop hij direct omdraait en langs de rotsige kust terugzwemt. Maar nog altijd in hoog tempo en ver boven de begroeiing. Tot dat moment heeft hij slechts 2x achterom gekeken. Als ik nog 50 bar heb en er 45 minuten zijn verstreken geef ik dit aan en hij kijkt even om zich heen of hij de boot ziet. Als hij deze niet direct ziet, stijgen we op naar 5 meter en maken onze veiligheidsstop. Aan de oppervlakte aangekomen is het enige dat hij verbaasd tegen mij zegt; “No fish today!”.
Bij terugkomst bij de duikschool wilde Jans graag weten hoe mijn duik geweest wast. Nou je kunt mijn antwoord wel raden. De volgende duik wilde ik niet meer bij dergelijke duikers ingedeeld worden. De Spanjaarden hadden zelfs na de duik geen tijd om het logboek in te vullen.
Tussen de eerste en tweede duik door heb ik nog enkele keren gesnorkeld. Zo ook met mijn achtjarige dochter Nikki. De tweede keer maar een shorty gehuurd zodat zij het wat langer vol kon houden dan 15 minuten. Zien we toch een vrij zwemmende murene onder ons doorzwemmen waar we enige tijd boven kunnen blijven hangen. Deze kijkt zelfs even op en maakt bijtbewegingen. Coool. Al meer gezien dan tijdens mijn eerste duik!
Voor de tweede duik beloofde Jans mij in te delen bij rustige duikers. En ze had gelijk. Ik mocht voorop met Roland uit Zwitserland. We daalden af bij Cala Basto II noord. Heerlijk rustig langs de zeer ruwe en rotsachtige kust met veel gaten, overhangende rotsen, ed. Veel klein spul te zien. Hij vindt een murene die we volledig kunnen zien en welke zich rustig laat fotograferen. Een eindje verderop vindt ik er twee bij elkaar. Ook deze weer op de foto waarna de overige duikers de beesten kunnen bewonderen. Al valt dat niet meer mee als ze daar met z’n allen bij elkaar liggen. Als ik even stil hang bij een rots zie ik een, zoals Raimond later vertelt, een familie van de schorpioenvissen, de rode “Drachenkopf” of wel Scorpaena scrofa / Europees zeevarken.
Op 5 meter diepte wederom een veiligheidsstop. Daar hangen dan acht duikers aan het ankertouw. En wij heerlijk op een paar meter afstand. Wat is het toch fijn om te kunnen zweven.
Bij de school rustig de logboeken invullen en e-mail adressen uitwisselen. Ik wil de genomen foto’s wel graag hebben. Afwachten dus maar.
En zo eindigt een heerlijke vakantie op Menorca waarin toch een enkele keer gedoken is.