Oosters duiksprookje
Margriet Tilstra
Er was eens een dame met een duikshop en -school in Amsterdam. Haar duikorganisatie liep goed en was een begrip in de duikwereld. Toch wilde de eigenaresse meer. Ze begon een duikteam in Amersfoort. Ook dat was leuk, echter deze mevrouw wilde iets voor de wereld betekenen. Ze startte een duikcentrum in Indonesië bij het Santika Hotel met het beroemde Bunaken Park voor de deur. Ze leidde lokale jonge mensen op tot divemaster of zelfs duikinstructeur zodat ze een goede baan konden krijgen. En ze zorgde ervoor dat er een echte school gebouwd kon worden, zodat de plaatselijke kinderen in een fatsoenlijk gebouw onderwijs konden krijgen. En zo begint dit duiksprookje …
Ieder jaar in januari wordt mijn favoriete beurs georganiseerd: Boot in Düsseldorf. Niet dat ik zo verzot ben op zeiljachten, motorboten of surfplanken. Mijn interesse gaat uit naar hal nummer 3 waar allerlei bedrijven hun duikuitrustingen en duikreizen presenteren. Ik heb er zelfs een speciaal boodschappenkarretje voor aangeschaft, waarin ik al het foldermateriaal en mijn aankopen kan verzamelen. Het ziet er truttig uit, maar het is ontzettend handig.
Armbandje
Bij binnenkomst in ‘mijn’ hal lopen we tegen de stand van het Indonesisch toeristenbureau aan. Een vriendelijke vrouw weet onze aandacht te trekken met haar verhaal over Manado. We krijgen allerlei informatie, een folder en tot slot doet ze ons een handgevlochten armbandje om opdat we haar duikschool niet vergeten. Het is pas half elf, we hebben nog een hele beursdag voor de boeg. Wie weet welke andere leuke bestemmingen we nog tegenkomen.
Thuis op de bank verdiep ik mij in het geoogste ‘studiemateriaal’. Ongelooflijk hoeveel duikbestemmingen er zijn, het is moeilijk om een keuze te maken. Ik kom de brochure van Thalassa Dive Center uit Manado tegen. Glimlachend denk ik terug aan de ontmoeting met de manager, Simone; het armbandje heb ik bewaard. Er zit ook nog een leuk aanbod bij. Ach, waarom niet, ik boek de reis gewoon.
Vlak voor onze trip naar Indonesië besluit ik over te stappen van analoog naar digitaal. Ik verruil mijn Sea & Sea Motormarine-camera voor een Nikon D80 met bijpassend onderwaterhuis. Ik probeer de camera alvast uit tijdens een duik in de Vinkeveense plassen: het is even wennen. Twee weken puzzel ik om het onderwaterhuis en bijbehorende onderdelen zo optimaal mogelijk op te bergen in mijn fotokoffer.
Bommen en granaten
De vlucht van Frankfurt via Singapore naar Manado verloopt soepel. We komen op tijd aan op onze bestemming. Met een welkomstdrankje worden we door Simone warm welkom geheten bij Thalassa Dive Center. We krijgen een uitgebreide briefing, waarin nuttige informatie voor ons hotelverblijf en over het duiken wordt verstrekt. De sfeer is gemoedelijk, ik voel me al helemaal thuis.
Terug in ons hotel wil ik mijn camera in elkaar zetten. Duizend bommen en granaten … het onderwaterhuis is kapot. En één van de poorten, waar de lens in moet, ook! Blijkbaar is de koffer in het laadruim van het vliegtuig vacuüm getrokken waardoor er teveel druk is komen te staan op de apparatuur. Balen, balen en nog eens balen! En een slapeloze nacht.
Bij het ontbijt vertel ik onze vrienden over mijn grote tragedie. Ze vinden het zo vervelend voor mij dat ze spontaan hun onderwatercamera te leen aanbieden. Ze weten immers hoe ik me heb verheugd op het fotograferen.
De eerste duik begint goed met pygmeezeepaardjes, scheermesvisjes, schorpioensvissen en naaktslakken. Tijdens de bootreis naar de tweede duikstek worden we begeleid door pilot whales. Onder water zien we vervolgens een kleine witte hengelaarsvis en zeven bladvissen. Zelfs een mandarijnvis, waarvan ik dacht dat je die alleen tijdens zonsondergang kan zien. De derde duik is ’s middags met een sepia, octopus, seakrait (giftige slang) en rifhaaien. Het onderwaterleven hier is gevarieerd, kleurrijk en de koralen zijn intact. Met dagelijks drie duiken voor de boeg staat ons een mooie vakantie te wachten.
Care & Carry
Terug in de haven hoeven we ons niet druk te maken over onze uitrusting. Thalassa heeft namelijk een ‘care & carry’-service. De crew brengt alles aan boord en zet de duikset in elkaar. Ze zorgen op tijd dat er Nitrox in onze flessen zit. En aan het eind van de dag wassen ze al onze spullen en het wordt keurig opgehangen in gescheiden droogruimten. Het personeel is vriendelijk en de wijze waarop ze het ons naar ons zin willen maken, lijkt oprecht.
In de compressorruimte staan vier compressoren: 2x Bauer en 2x L&W. Alles ziet er goed verzorgd uit. De inventaris bestaat maar liefst uit 225 persluchtflessen en 25 huuruitrustingen. Een kleine Indonesische man zwaait de scepter over de reparatie- en serviceafdeling. Met grote precisie en toewijding onderhoudt hij de apparatuur van het duikcentrum en van de gasten.
De divestaff bestaat uit 1 course director, 3 duikinstructeurs en 12 diveguides. Bijna allemaal zijn ze persoonlijk opgeleid door Simone. In tegenstelling tot veel andere divecentra haalt Thalassa Dive Center haar personeel niet uit het buitenland. Simone vindt het belangrijk de lokale bevolking een kans te bieden. Ze doet dit al sinds de start in 1997, en met veel succes. De meeste studenten komen uiteindelijk bij Thalassa in dienst. De stafleden hebben veel waardering voor hun ‘baas’ en ze werken er met plezier.
Overdonderd
Na drie dagen slaat het onheil weer toe. Er zit een beetje water in mijn geleende onderwatercamera. Snel maak ik het huis open, haal de batterij en memorystick eruit en leg het geheel te drogen. Tevergeefs, het zoute water heeft de elektronica aangetast. De camera is ter ziele.
In de shop vertel ik het droevige verhaal aan Simone. Ze heeft zo’n medelijden met me dat ze resoluut naar achteren gaat om haar privécamera te pakken. Ze zegt: “Hier … die mag je gebruiken. Nee, je hoeft er niets voor te betalen, ga jij maar lekker fotograferen.” Helemaal overdonderd door dit gulle aanbod kijk ik haar aan. Als ik per sé iets wil geven, heeft ze liever dat ik een kleine donatie doe voor de school in het dorp. En dat vind ik een mooi idee.
Muck diving
Het Bunaken Park kent tientallen duikplaatsen. We komen veel kleine en soms vreemde dieren tegen, zoals harige krabbetjes en miniatuur hengelaarsvisjes niet groter dan 2 cm. Als we denken alle bijzondere wezens te hebben gezien, staan we versteld van het onderwaterleven in Lembeh Strait. We rijden hiervoor ’s ochtends vroeg met een busje naar de andere kant van het eiland. Vanaf de boot is al te zien dat de zeebodem hier anders is. Het zand is zwart doordat het gebied vulkanisch is. In het water kijk ik mijn ogen uit: behaarde octopussen, indian walkman’s, harige hengelaarsvissen, Rhinopias (een soort schorpioensvis). Dit noemen ze ‘muck diving’ en ik vind het geweldig!
Come as a guest, leave as a friend
Ons verblijf in Hotel Santika bevalt goed. We hebben een ruime kamer met uitzicht op zee. Er is een aangenaam zwembad waar we tussen het duiken door vertoeven. Voor extra ontspanning krijgen we in het beautycenter af en toe een massage. Het eten is prima. Verwacht geen culinaire hoogstandjes, maar er is genoeg variatie.
Voor de lunch wordt op ons gerekend bij het duikcentrum. Twee Indonesische dames koken hier dagelijks voor de duikgasten. Het is allemaal bij de schappelijke prijs (ca. 25 euro per duik) inbegrepen. Bij ons afscheid krijgen we een duiklog mee, waarop de plaatsen en data staan vermeld van de door ons gemaakte duiken. De medewerkers van Thalassa Dive Center doen er alles aan ons een plezierige vakantie te bezorgen. Ze doen hun motto eer aan: come as a guest, leave as a friend.
De vrouw aan het begin van dit verhaal heeft een boel bereikt, waarmee het sprookje is uitgekomen. Door haar doortastende optreden is een mooi duikcentrum ontstaan, dat lokaal werkgelegenheid biedt. Door een liefdevolle aanpak en kennisoverdracht stelt zij autochtone jongeren in staat zich te ontwikkelen.
Kinderen van de omliggende dorpen kunnen met hulp van deze vrouw, haar gasten en haar personeel naar een echte school. De service en filosofie bij Thalassa maken dat dit duikcentrum zo bijzonder is. Wat ons betreft is dit de beste duikbasis ter wereld waar vele onderwaterliefhebbers nog lang en gelukkig kunnen duiken.