Cousteau, eat this!
Alice Krol
Persoonlijk vind ik dat er niets mooiers bestaat dan met zo’n fles op je rug en een paar glaasjes voor je ogen, te zweven door het water.
Persoonlijk vind ik dat er niets mooiers bestaat dan met zo’n fles op je rug en een paar glaasjes voor je ogen, te zweven door het water. Echt, daar kan je me ’s nachts voor wakker maken. En deze duik staat, na tien minuten al, met stip op nummer één: prachtig warm en blauw water, minstens zo warm en zo blauw als het zwembad van afgelopen donderdagavond; maar vandaag worden we omgeven door enorm veel zeeleven. Al die kleuren! Gewoonweg onbeschrijfelijk, maar ik ga het toch proberen! Jammer dat mijn buddy kleurenblindheid van zijn moeder heeft meegekregen. Toch wijs ik hem op het enorme blok hersenkoraal waar we langs zweven. Ik zal het ‘m straks wel proberen uit te leggen hoe lila met gouden randjes er uit ziet…
Verder zwemmen maar. Ik spreid mijn armen en voel me even Peter Pan, heerlijk zweven. Heel even mijn ogen dicht… en weer open. In mijn rechterooghoek zie ik iets flitsen. Ik draai mijn hoofd loom naar rechts en wat ik daar zie: fantastisch!: ik zie allemaal felgekleurde zeesterretjes in een mooie boog door de lucht schieten, ik moet zien waar die vandaan komen! Rustig zweef ik over het randje van koraal heen en zie twee meter lager, op de rotsachtige bodem mijn buddy zwaaien alvorens een nieuwe vuurpijl aan te steken. Een seconde later vliegen er weer een stuk of tien van die zeesterren door de lucht. Wat geven ze een prachtig licht af. Ik ‘ok’ terug, met beide handen! Ik geniet nog even van het schouwspel. Mijn buddy vermaakt zich wel, dat is duidelijk.
Plots valt mij een vreemd geluid op ‘taptaptap, tapperdetapperdetap, taptaptap…’, wat zou dat nou zijn? Gelukkig wordt mijn nieuwsgierigheid snel bevredigd: rechts van mij, vanuit een enorme clamshell met appeltjesgroene schulprandjes komt al tapdansed een Spaanse Danser te voorschijn. Ik ben compleet verrast, blijf ook hier even van het schouwspel genieten. Dan slaat de schrik mij om het hart: vanachter een flinke bos zeewier komt een stierhaai woest met z’n vinnen wapperend, met gebogen kop op de Spaanse Danser afracen.
Ik geloof mijn ogen niet: die haai draagt een beugeltje! Ja, met zo’n set tanden heeft hij die ook wel nodig. Zal wel pijn doen als de schroefjes aangedraaid worden. Gelukkig kan hij met die elastiekjes zijn mond niet zo ver open doen, dus ik hou mezelf voor dat ik niet bang voor hem hoef te zijn. Toch word ik wel een beetje zenuwachtig van hem, laten we eerlijk zijn, het is wel een grote… Ik durf niet langer te kijken naar die Spaanse Danser en zijn aanvaller en zwem rustig verder. Kop in het zand, dan maar.
Jaws is op slag vergeten als ik verderop iets heel bijzonders ontwaar: Ik zie, zonder gein, een naaktslak in rode bikini met witte stipjes (op die bikini) die ligt te zonnen op een wit handdoekje met rode stippen. Wat een ontdekking! ‘Cousteau, eat this!’ Geheel gefascineerd blijf ik naar de slak staren, het is me duidelijk: zo’n bikini wil ik ook, met strikjes en ruches aan de zijkant èn natuurlijk met bijpassende handdoek! In mijn hoofd een shoplist makend (daar hebben ze natuurlijk ook zonnebrillen van…) , zwem ik rustig verder tot ik ineens hoor zingen ‘en we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet, en we gaan nog niet…’; ik zie een school sardientjes, al zingend, voorbij zwemmen. Knap hoor; ze zitten nog in blik!
Ik moet lachen en mijn masker loopt vol. Getraind als ik ben, weet ik die zonder problemen te legen, maar het loopt direct weer vol want ik krijg de slappe lach omdat ik op de rots naast mij een kreeft zie met een koksmuts, al roerend met een pollepel in een grote pot, als ik goed kijk zie ik dat er krabsoep op het menu staat. Het moet niet gekker worden.
Al die tijd kon ik toch de haai niet loslaten... Ik kijk nog even om en de schrik slaat me om mijn hart, die sluimerende angst was niet onterecht: die haai is mij op 30 centimeter genaderd, haalt uit met zijn rechtervin en GEEFT ME EEN KLAP TEGEN MIJN ADEMAUTOMAAT! Even zie ik opnieuw gekleurde zeesterretjes maar die verdwijnen en het begint mij te dagen dat het mijn buddy is, die mij stevig in de klem heeft, mijn ademautomaat in mijn mond houdt en mij langzaam dwingt om omhoog te gaan, langzaam dringt het tot mij door dat de watertemperatuur toch wat tegenvalt hier in het Oostvoornse meer en dat ik blij zal zijn als deze diepe duik afgerond is….