Duiken in Zeeland, zo kan het dus ook
Nico Slagter
Na Egypte en het Veenmeer zal ik er toch ook eens aan moeten. Duiken in Zeeland. Het walhalla volgens vele duikers, het paradijs volgens de duikscholen en een plaats om te vrijen voor de Sepia’s. Zeeland dus. Een eilandengroep die eigenlijk geen eilanden groep is en die ergens achter Rotterdam begint om in België weer op te houden. Zeeland, de provincie met de meeste kust. En met een heerlijke hoeveelheid duikspots.
We beginnen onze avonturen met de reis. Ik ben zelf van de generatie (s)Tom (s)Tom en weiger dan ook een routeplanner in de auto. Als man moet ik toch zeker zelf de weg kunnen vinden. En als we verdwalen is dat de schuld van mijn vriendin, want mannen kunnen wél kaartlezen. Denk ik. Soms.. Als je niet over de A4, A15 en A20 rond Rotterdam moet...En opeens in het centrum van Hoogvliet rijdt…
Gelukkig heb ik de navigatie specialty gedaan en voordat we het weten (lees: een uur verder) hebben we de weg weer gevonden en rijden we over de N57 de eilanden op.
De eerste duik is bij de Kabbelaar. Duikstek en hotel in één. Het is vrijdag en het is zowaar rustig. Met meer lood dan goed voor ons is beginnen we met uitloden. Al snel blijken we beide te veel te hebben. In mijn onschuld roep ik ‘Die breng ik wel even snorkelend naar de kant!’. Vergetend dat je met 5 kilo teveel in je hand bijzonder slecht snorkelt. Hoestend en proestend en half uitgeput keer ik weer terug bij mijn buddy.
Onderwater valt het van ons af. Het leven, de kreeften, de krabben, de aaltjes, het wier en de beestjes. Fenomenaal. Er is meer leven dan ik kan overzien en ik kan onderwater zowaar mijn buddy zien!
Na een uur komen we vol verhalen en beelden boven. Tijd om te vullen en onze slaapplek te vinden.
Via duikforum een slaapplek gevonden. Een bead and breakfast met een tandem (www.slapeninbrouwershaven.nl) Duiken is leuk maar een tandem is leuker. Een fiets waarop je eens goed je relatie kan testen. Het hele weekend hebben we op de fiets meer lol dan de afgelopen jaren. Op de Zeeuwse dijkjes blijft het spannend om met twee mensen je evenwicht op een fiets te bewaren. Het simultaan opstappen is een avontuur en afstappen blijft spannend.
Ik vind dat PADI een specialty Tandem moet gaan ontwikkelen.
Dag Twee en het is vijf uur als mijn wekker gaat. Samen met een instructeur ga ik de Oosterschelde in. Waarom hoor ik u vragen? Dat vraag ik mezelf ook af. Iets met de kentering. Belachelijk, die kentering. Kan wel eens rekening houden met de tijd. Gewoon een kentering om een uurtje op 10.00 ’s ochtends.
Op de parkeerplaats zijn meer mensen van zins om het koude, nog nastromende water in te gaan. Het begint al goed wanneer ik er bij de buddycheck achter kom dat mijn buddy oud wier verzameld in zijn octopus. Gelukkig ben ik zo vriendelijk om dat met flink ademen in mijn longen op te nemen.
Na halsbrekende toeren over gladde keitjes snorkelen we naar de eerste pijler. Ik voel een lichte spanning. Wanneer we afdalen blijkt die gegrond. Ik zie bijna niets, want het sneeuwt onder water. Nooit geweten dat dat mogelijk was. Dikke vlokken witte sneeuw. Bij het afdalen begin ik een beetje te twijfelen wat boven en wat onder is en ik ben dolblij als we de bodem bereiken.
Op de bodem een berg aan beestjes die zich niets van mij of het weer aantrekken.
Met lampen op volle kracht en een buddycontact waar mijn vriendin jaloers op wordt verkennen we de omgeving. Sepia’s kunnen de kleuren van de omgeving aannemen. Wij hebben op onze duik zeker 30 sepia’s gezien, maar helaas hadden ze dezelfde kleur als het water en de bodem dus hebben we ze niet echt gezien. Maar de waarheid mag een goed verhaal nooit in de weg staan.
Even terzijde; als ik een sepia was en ik wilde eens lekker losgaan met een vrouwtje, dan zou ik niet honderden kilometers zwemmen naar de Oosterschelde. Ik neem mijn vriendin toch ook niet mee uit eten in de Aldi? Duiken is het mooist wanneer je je droge kleren weer aan hebt, de euforie toe- en adrenaline afneemt en je onder het loggen gaat kijken wat je echt gezien hebt. Opnieuw erg veel. Zelfs in een sneeuwbui.
De zon doet ‘s middags goed zijn best wanneer we in Den Osse een heerlijk relaxt duikje maken. Een week geleden heb ik vin straps gekregen en ik kan wel dansen van geluk. Nooit meer knoeien met bandjes, of het zuur krijgen omdat ik mijn enkel probeer vast te pakken; maar ‘snap’, ‘snap’ en vast.
Den Osse is een prachtige duikspot waar je zowel in het ondiepe (3 meter) als op een meter of 12 (reefballs) prachtige dingen kan zien. Na meer dan een uur maken we een high five onder water en sjouwen we onze spullen weer over de dijk.
Het omschrijven van de andere duiken bij Dreischor, Kabbelaar of Den Osse is een beetje zinloos. Je kent het gevoel of je kent het niet. Zeeland is als een grote doos met lego die je op de grond gooit. Waar je ook kijkt op de bodem liggen deeltjes. Die bewegen, lopen, scharrelen, eten, vrijen en zwemmen. En zich behoorlijk weinig van ons aantrekken. Vooral de noordzee krabben en de grotere kreeften schreeuwen om je aandacht. Maar ook de paling, de aaltjes en de prachtige zeenaalden.
Maandags pakken wij de spullen weer in en zoeken de weg terug. Deze keer zonder verdwalen maar met een hoofd vol herinneringen. Zeeland heeft terecht de naam Zeeland.