Duikavontuur aan de ruige, wilde kust.
Rob Bon
Weet je wat, we gaan duiken in de Costa Brava. De Costa Brava, kan je daar duiken dan? Ik dacht dat je daar alleen maar kon feesten? Nee echt, het is heel leuk! Bootduiken, helder water, lekkere temperatuur, ik ben er al vaker geweest. Bootduiken??? Ehhhhh, kan ik dat wel? Ja joh, het is daar ook maar gewoon water, gewoon je duikuitrusting aan en gaan, makkie! Ja, ja, nou OK dan maar. Laten we in de Costa Brava gaan duiken……….
Toch wel een beetje zenuwachtig rij ik naar 200BAR, onze duikvereniging, om daar mijn buddy’s op te halen. Voor mij is zo’n reis helemaal nieuw. Ik ben pas aan het duiken geslagen sinds november 2007 en heb dus nog niet veel ervaring. Gelukkig zijn mijn buddy’s al de halve wereld over geweest om te duiken en weten wat ze doen. Op naar Zestienhoven, waar onze laatste buddy staat te wachten. Na het inchecken van ons vieren, waarbij we even mochten uitleggen wat die rare staaf in de handbagage was, (die bij ons allemaal ver boven de 5kg kwam ☺) konden we gaan wachten op ons vliegtuig. Deze zou ons naar Girona brengen. De oorspronkelijke vertrektijd was 11:45 uur, het werd echter iets later. Om 18:45 uur mochten we het vliegtuig in en begonnen we, nadat we Zestienhoven van binnen en van buiten 6x helemaal gezien hadden, onze duiktrip naar DE Costa Brava.
De vlucht duurde maar 85 minuten en was lekker rustig. Op Girona aangekomen stond onze gehuurde VW Touran al klaar. Nu konden we naar Llafranc waar Lazywave een appartement voor ons gehuurd had. Maar ja, we zouden er om 1 uur in de middag zijn en nu was het 22:30 uur. De sleutels zouden we bij de duikoperator Triton halen, alleen daar aangekomen waren ze natuurlijk al dicht. O, o, probleem! He, een briefje met een telefoonnummer. ‘Goeie avond met Lotti, zijn jullie daar eindelijk! De sleutels liggen klaar, ga lekker wat eten en zorg dat je morgen om 8:30 klaar staat bij ons kantoor, dan gaan we lekker duiken!’ En dit allemaal in het Nederlands! Geweldig! Na even wat rond gecrost te hebben om het appartementencomplex(je) te vinden, konden we iets later dan verwacht gaan eten en daarna snel slapen om een beetje uit te rusten voor de volgende dag.
Om 8:30 uur bij Triton aangekomen, stonden David en Miguel al op ons te wachten. Jongens! Setjes opbouwen, in de auto leggen en dan gaan jullie maar snel omkleden, dan kunnen we gaan varen! Ehhh omkleden, optuigen? Nu al? Ja, want dat is het makkelijkste, dan sta je niet op een bewegende boot je droogpak aan te doen. Oh, OK?? Toch wel makkelijk, die buddy’s die dat al wat vaker hebben gedaan! Na het omkleden, naar het haventje gewandeld, waar de boot en onze spullen al klaar stonden. Welkom aan boord jongens! Zoek een plekje en geniet van het tochtje. Daar zit je dan, open boot, je duiksetje voor je en geen flauw idee wat er gaat volgen.
Na een kwartiertje varen: ding-ding-ding! Een bel! Leuk!? Nu moet je je setje aandoen. Oh, OK. Lastig hoor, om op zo’n deinende boot te proberen je vest en je lood om te doen. Zijn die buddy’s weer handig! Na een uitgebreide briefing van de kapitein waren we klaar om te gaan duiken. Hoewel, hoe ga je het water in vanaf een boot met een droogpak? Springen is niet een optie. Makkie! Je ene been met je knie op de reling en je andere been op het dek en je al vallend omdraaien zodat je fles eerst het water raakt. Jaja! Laat eerst iemand anders dat maar doen, ik kijk wel. Hmmm, ziet er simpel uit, kan alleen iemand die boot effe stil houden? OK, we liggen allemaal goed in het water en ik heb het droog gehouden …. Het zweet niet meegeteld. Daar gaan we onder water. WAUW ! Meer dan 20 meter zicht!! ik kan mijn buddy nog zien die langs de kettingboei een meter of zeven onder mij zweeft en me wenkt of ik ook kom onderwaterspelen. Eenmaal op de bodem aangekomen, even een momentje van rust. Wat een uitzicht! We zijn “gedropt” op een soort onderwatercanyon. Na even gespeeld te hebben met mijn drijfvermogen, maken we een lekker duikje waarbij ik merk dat ik erg onrustig ben en zo om me heen aan het kijken ben, dat ik vergeet om te ontspannen. Zoooo, dat koste een hoop lucht! We duiken op een maximale diepte van 24 meter en na 34 minuten zie ik tot mijn verbazing dat ik nog maar 60bar in mijn fles heb zitten. Oeps! Net als ik het teken aan mijn buddy wil geven zie ik dat we ook al aan het eind van onze duik zijn gekomen, want de ankerketting steekt recht voor ons omhoog. Na kenbaar gemaakt te hebben hoeveel lucht ik nog heb, gaan we rustig met de nodige deco-stops omhoog. Op de boot hebben we een debrieffing gedaan en hebben we gelijk een afspraak gemaakt om die dag nog 2 duiken te maken.
De tweede duik deden we ongeveer 2 km verder dan de eerste duik. Er bleek nu dat er veel stroming stond….. Fijn, ik vond het stromingsduiken bij de zeelandbrug al apart en nu dit. Deze stroming was toch iets sterker maar wel veel beter te doen door het goede zicht. Weer duiken bij een groepje onderwaterbergen. Langs de ankerketting omlaag, nee ik ga wel eerst. Wat was dat nou?? Er beweegt iets op dat bergje, waar boven ik op mijn buddy wacht. Groot hoofd, lange poten, GAAF, een octopus!!!
Leuk welkomscomite! Nadat mijn buddy’s en ik deze lelijke schoonheid op alle mogelijke wijze op de foto hebben gezet, gaat onze duik verder. Wat ik in de eerste duik een beetje miste is hier allemaal!!! Ontzettend veel vis, octopussen, slakjes en ga zo maar door. We komen ogen te kort. Lang leve het fototoestel!! Aan de oppervlakte gekomen, aan het eind van de 48 minuten durende duik, staan David en Miguel ons toe te schreeuwen dat we snel het water uit moeten komen. Wat is er? Zijn we wat kwijt, vergeten we wat, wat, wat???? Nee, er zwemt een walvis 400 meter bij ons vandaan!!!! Schiet op, schiet op, dan gaan we kijken of we dichterbij kunnen komen!! We waren nog nooit zo snel het water uit en onze setjes waren ook in een record tempo vast gezet. Daar gingen we: op walvissen fotojacht. Na 5 minuten varen: Ja, daar 200 meter bij ons vandaan, daar is ie. WAUW, groot zeg. We gaan kijken of we dichterbij kunnen komen! En weg was ie weer. Na 2 minuten, heee, nu zit ie daar 100 meter van de boot, maar dan aan de hele andere kant…… en weer was ie weg. Nog een poging dan maar. En ja hoor, daar was hij weer ! Natuurlijk weer aan een hele andere kant als dat wij stonden te kijken maar nu nog maar 50 meter van onze boot vandaan! En weg was ie maar weer. Leuk zo’n zwem-verstop-spelletje . Walvis, wij vieren. OK jongens, hebben jullie een beetje foto’s, dan gaan we weer terug. He, wat is dat 10 meter van de boot?? Jaaaaa, daar is hij weer, wat een machtig mooi beest! En zo dichtbij ook! Die diepe ademstoot, machtig! Volgens Miguel was deze walvis ongeveer 22 meter lang en zwom hij of zij al een paar dagen rond. De lunch zal wel goed zijn daar.
Later die dag zijn we nog een avondduik wezen maken, waarbij de meegebrachte lampen echte vervangende zonnen waren door het heldere water. Geen walvissen helaas, maar wel zat ander leven!
Na nog 2 heerlijke duikdagen, waaronder een dagje duiken in ullastret gingen we weer richting Nederland. Op de terugweg dit keer maar 45 minuten vertraging. Een van de belangrijkste lessen die ik die dagen heb geleerd, is dat je er heel verstandig aan doet om met buddy’s te duiken die ervaring hebben in de afwijkende duiken die je op zo’n reisje maakt.
Marco, Eric, Ronald, wanneer gaan we weer? ☺