Duikreis naar Dahab
Marianne de Plaa
Hierbij een verslag van mijn duikvakantie naar Dahab in Egypte. Dinsdag 11 maart was het zover, om 8 uur ’s morgens verzamelen bij duikcentrum de Tuimelaar in Groningen om met de bus op weg te gaan naar Schiphol. 20 enthousiaste duikers die zin hadden in een duikvakantie.
Na een prima vlucht kwamen we aan op het vliegveld van Sharm el Sheikh, waar we werden opgewacht door Achmed, de egyptische duikinstructeur die ons de hele week heeft vergezeld.
Toen op weg naar Dahab, waar we deze week gingen door brengen. Aangekomen bij ons hotel ‘penguin village’ kregen we een heerlijk welkomstdiner en toespraak van duikinstructrice Marga.
Redelijk uitgeput gingen alle duikers op tijd naar bed, aangezien het ontbijt om 8 uur was gepland. Ik had een hele hippe roze kamer, met bijpassende roze met blauwe hartjes lakens, waar menig reisgenoot jaloers op was. De douche was daarentegen niet heel handig ingedeeld. Ik zou op de wc moeten zitten om me te kunnen douchen. Dus dat heb ik maar even opgelost door me te douchen in de apart beschikbare douches van het hotel, naast mijn kamer. Menig reisgenoot douchte zich daar merkte ik in de loop van de week, ivm lekkende douches, koud water, of gebrek aan ruimte.
Dus dit was een prima oplossing voor de meesten.
De eerste nacht sliep ik best aardig, tot half 5, toen werd ik abrupt gewerkt door gezang uit de Moskee. Alaaaaaaaaaaaah... waarna ik maar een vracht watjes in mijn oren heb gepropt om nog enigszins te kunnen slapen. Het ontbijt werd ik erg vrolijk van, namelijk pannenkoeken, blijer kun je mij niet krijgen.
Wel moest je verdacht zijn op de vele katten die rondom het hotel zwierven, dat ze je eten niet van je bord pikten. Wat mij deze week meerdere keren is overkomen. En de vraag van Marga om de katten niet te voeren, werd ook heel hard genegeerd door iedereen. Dus we hadden standaard 10 gasten extra onder onze tafels. Ook werd het eten vergezeld door tig muggen, maar ook dat mocht onze eetlust niet drukken. Welkom in Egypte, wen er maar aan.
Eindelijk was het zover, op weg naar ‘the lighthouse’, onze eerste duikstek.
Vol enthousiasme hees ik me in mijn duikoutfit en ging te water. Echter viel deze eerste duik zwaar tegen. Zo ongeveer al mijn duikmateriaal ging stuk, ik was slecht uitgelood, waardoor mijn duikinstructeur 'Thijs' me de hele zwemweg onder water heeft moeten sleuren, ik mijn buddy 'Zefanja' de hele weg per ongeluk zat te schoppen met mijn vinnen en ik doodvermoeid was door dit gevecht onder water te blijven. Hondsberoerd en duizelig kwam ik boven en Thijs heeft me naar de water kant moeten trekken om het water uit te komen. Zwaar teleurgesteld door deze duik, dacht ik ohoh dit wordt nog wat deze week, waar ben ik aan begonnen. Maar met nieuw duikmateriaal en een positieve instelling probeerde ik het opnieuw. En toen begon de lol, omringd door prachtig koraal, zeeduivels, vlindervissen, zeekomkommers, juffertjes en lipvissen maakten we een super gave en relaxte duik. Bij het hotel gekomen de duikspullen afgespoeld en te drogen gehangen en toen een gezellige avond gehad. Vervolgens ging ik ook weer redelijk vermoeid naar mijn bedje.
Volgende ochtend in Jeeps richting ‘Moray Garden’, waar ik zou beginnen aan mijn advanced duiken. De ritjes in de jeeps was overigens ook met gevaar voor eigen leven. Jeetje wat hebben die Egyptenaren een aparte rijstijl. De auto's vallen soms van ellende uit mekaar. En dus waren we iedere keer weer blij als we weer op bestemming waren aangekomen. Bij Moray Garden begonnen we met de navigatieduik, waarbij we onder water een rechte lijn moesten navigeren met ons kompas, vervolgens een vierkantje navigeren en we moesten de tijd zien bij te houden door vinslagen te tellen. ’s Middags deden mijn buddy ‘Bonita’ en ik de PPB duik (trimmen), dit houdt in dat je leert goed om te gaan met je drijfvermogen. Als duiker moet je goed zijn uitgelood, zodat je zinkt en ook makkelijk weer bovenkomt zonder teveel moeite. Uiteindelijk kwam ik uit op 13 kilo lood, dat zoute water vereist nogal wat extra lood, anders blijf je drijven. Als je goed bent uitgelood kun je als duiker stil in het water hangen, wat een gewichtloos effect geeft. Erg gaaf om dat te ervaren.
De derde duik was een nachtduik. Dit leek me van te voren een best eng idee, wat zie je nou in het donker dacht ik. In het water hebben we eerst wat navigatieoefeningen gedaan en toen een te gekke duik gemaakt! Je ziet hele andere vissen dan overdag en de kleuren zijn zo mooi als je er met je lamp op schijnt. Ik was direct verkocht. Wel schrokken we behoorlijk toen bleek dat we al op 21,5 meter zaten, oepsssss, dus maar weer rustig richting de oppervlakte.
De derde dag gingen we naar de ‘Canyon’, waar we ’s ochtends een diepe duik hebben gemaakt. Dit houdt in tot 30 meter. Marga liet ons op deze diepte wat kleuren zien, omdat kleuren veranderen onder water. Rood wordt bruinachtig en blauw komt heel sterk naar voren. Ook liet ze zien hoe neopreen (materiaal waar duikpakken van gemaakt zijn) in mekaar gedrukt wordt. Hoe dieper je komt hoe meer stikstof je in bloed opneemt, waardoor je anders kunt gaan reageren. Sommige duikers omschrijven het als een stoned gevoel. Ik merkte zelf weinig verschil op diepte, voelde me wel goed in mijn element en had geen klachten van stikstofnarcose. Na een diepe duik, moet je op 5 meter een decompressiestop maken, om je lichaam te laten wennen aan het druk verschil en om decompressieziekte (veel stikstofbellen in je lichaam, die problemen kunnen veroorzaken) te voorkomen.
’s Middags heb ik op deze duikstek met Jeroen, Willem en Arjan een prachtige duik gemaakt. Dit was de eerste duik dat ik mijn onderwatercamera mee had. Ik zwom letterlijk als een vis door het water van links naar rechts, van boven naar beneden en had even weinig oog voor mijn buddy. Die letterlijk gek werd van het achter me aan zwemmen. Want als duikers, ben je een buddypaar onder water en is het de bedoeling dat je bij mekaar in de buurt blijft voor als je problemen zou krijgen. Echter ik zag overal mooie vissen en koraal en dat moest natuurlijk allemaal op de foto. Ik had het paradijs ontdekt!
We kwamen zelfs een opgeblazen kogelvis tegen, wat ik super interessant vond om te zien. Het schijnt alleen niet goed te zijn voor de vis dat hij zich opblaast. Hij doet dat uit stress, en kan dat maar een paar keer in zijn leven en dan gaat hij dood.
De 5e dag heb ik 1 duik gemaakt bij ‘the islands’. Dit schijnt de mooiste duikplek te zijn volgens meerdere duikers. Echter er stond een lichte stroming, waardoor het water onrustig was en troebelig. Daardoor verstopten de vissen zich in het koraal. Onder water werd ik verkouden en kon ik mijn bril niet meer klaren, waardoor ie erg strak op mijn hoofd zat en dat wekte de nodige hoofdpijn op. ’s Middags koos ik er daarom ook voor om lekker in de zon te gaan liggen met mijn ipod, wat bak en braad middel en een boekje. Een heerlijk middagje waarbij ik lekker verkleurd ben. Een andere groep duikers was deze dag met een boot weg, waarvoor ik maar bedankt heb. Al heb ik in het verleden prachtige bootduiken gemaakt, boten en ik is niet altijd een goede combinatie weet ik door eerdere ervaringen. Mijn evenwichtsorgaan wordt er niet heel vrolijk van, wat de nodige misselijkheid opwekt. Dus als ik het even kan voorkomen dan doe ik dat zeker.
De 6e dag gingen we naar ‘the blue hole’, hier zit de bodem op 120 meter. Meerdere duikers zijn hier om het leven gekomen en toen we richting de ingang liepen hingen er meerdere gedenkborden. Waarvan een met de tekst ‘Have a nice dive’, wat ik wel enigszins bizar vond. We gingen om de beurt omlaag via ‘the bells’, dit is brede schoorsteen die naar een diepte van 32 meter gaat, en die aan een kant geopend is. Ik vond het echt een te gekke ervaring. Geinig om de bellen van je voorganger te volgen omlaag.
Wel vond ik het aparte ervaring om te zwemmen zonder bodem. Je moet dus ook regelmatig op je duikcomputer kijken om op de juiste hoogte te blijven zwemmen. Midden in de blue hole heb je geen referentiepunt. Overal water om je heen, maar geen wanden of bodem. Het was de eerste keer dat ik dit meemaakte en vond het een minder prettige ervaring. Mijn buddy zwom langzamer dan mij en toen ik hem wilde wenken begon ik te stijgen zonder dat ik het doorhad. Dat is gevaarlijk omdat we rond de 30 meter water geweest en we een stop moesten maken op 5 meter. Bovendien heb je in je eentje helemaal geen referentie, ook niet van andere duikers. Gelukkig sleurde divemaster Arjan me weer naar beneden en kwam de wand snel dichtbij. ’s Middags hebben we hier nog een prachtige duik gemaakt langs het rif, waar veel vis te zien was. Wederom waren we in het paradijs terechtgekomen.
Ook heb ik hier een ritje gemaakt op een kameel. Erg hoog zo'n beest en het hobbelt wat meer dan een paard. Ook moest je uitkijken dat je niet omver werd gelopen door loslopende kamelen, wat wel een melig gezicht was .
Ik zou deze avond wederom een nachtduik maken, echter rond het avondeten begon mijn linker oor pijn te doen. De pijn werd niet minder en het klaren van mijn oren (druk uit je oren blazen) wou op den duur ook niet meer. Ik kreeg van Marga speciale oordruppels met hydrocortison om de oorontsteking te remmen. De nachtduik heb ik helaas over moeten slaan, maar ben wel meegeweest om de andere duikers te helpen aankleden en te checken. Mooi gezicht al die lampjes onder water.
Maandag was de laatste dag en moest ik nog 1 duik maken voor mijn advanced brevet. Namelijk visherkenning. Dit hield in dat we 3 vissen moesten tekenen onder water van 3 verschillende families. We deden dit bij ‘the islands’. Het was een prachtige duik en nu snapte ik waarom de andere duikers dit de meest geweldige plek vonden om te duiken. Je zwemt continu over prachtig levend koraal in alle kleuren van de regenboog en ik heb wel 30 verschillende vissen gezien en herkend. En dus geslaagd voor mijn ‘Advanced open water brevet’. Jippieeeeeeeeee .
Omdat deze duik zo geweldig was en omdat mijn oren nog enigszins moeilijk deden heb ik besloten dat dit mijn laatste duik was van de vakantie. Stoppen op het hoogtepunt was mijn mening. ’s Middags heb ik dus ook lekker liggen zonnen en relaxen. s‘ Avonds was er een barbecue bij de nomaden in de Sinai woestijn. Erg gaaf!! Ze hadden het heel gezellig gemaakt met overal kaarsen. Het eten was heerlijk, ook voor mij als vegetariër. En daarna gingen ze muziek maken en dansen. En tja, tuurlijk ik als blonde meid werd er als eerste uitgepikt om mee te dansen. Wat overigens erg leuk was. Vervolgens hebben mijn buddy Jeroen en ik nog lekker waterpijp zitten roken met appeltabak en zat de hele groep aan het bier. Bij het hotel zijn we verder gegaan met de nodige biertjes. Eindelijk mocht de alcohol reikelijk vloeien . De rest van de week hield iedereen zich aardig in, aangezien alcohol de kans op stikstofnarcose vergroot.
En toen helaas de laatste dag, waarbij de koffers gepakt moesten worden. ’s Middags nog even lekker liggen zonnen en nog even een leuke duiktrui met de tekst ‘dive now, work later’ wezen scoren. Winkeltjes in overvloed langs de boulevard waar de Egyptenaren je graag wat proberen aan te smeren. Met zinnen als allemachtig prachtig, kijken kijken niet kopen…
En ja, toen weer in de spijkerbroek gehezen om op weg terug te gaan naar Sharm el sheikh, om via Hurghuda terug te vliegen naar Amsterdam. Op het vliegveld nog even een beanburger gescoord bij de Burgerking, waar instructeur Jeroen en ik ons etentje bestempelden als een zeer romantische date. In het vliegtuig gaf die burger echter de nodige maagpijn, waar het gelukkig ook bij gebleven is. Mijn darmen hebben zich voor de verandering een keer braaf gedragen, aangezien de vorige keer in Egypte rampzalig was.
En ja helaas, Amsterdam kwam weer in zicht met als weersverwachting 4 graden met regen. Tja, dat wordt even wennen als je uit 30 graden zon komt.
Al met al was dit echt een super vakantie. Ik heb een hoop leuke mensen ontmoet, genoten van het heerlijke weer waarbij ik ook aardig bruin ben geworden en ik heb prachtige duiken gemaakt. Volgend jaar ga ik zeer weer mee met de Tuimelaar.
Thanks iedereen voor een te gekke week.