Mijn eerste kennismaking met Egypte
Nele Soons
Na twee jaar proefduiken in Mol, La Gombe en het woelige Zeelandwater, was het eindelijk zo ver!! Op zondag 14 oktober stapten we eindelijk het vliegtuig op richt Hurghada, Egypte. Deze reis moest ons weer een ervaring rijker maken. En dat was ook zo.
De eerste dag gingen we duiken op het Dolphin reef. En natuurlijk maakte deze plaats direct zijn naam waar! Voor het eerst in ons leven (en hopelijk niet voor het laatst) konden we duiken met een dolfijn in de buurt. En er ging een hele nieuwe wereld voor ons open. Dit was waarom we met duiken begonnen zijn: je hoofd onder water steken en in een aquarium terecht komen. Gewoon geweldig! We kwamen zelfs een haai en schildpadden tegen!
En zo kabbelt de duikweek rustig verder. Tot donderdag. Het grootste deel van de groep besluit een driftduik te maken en deze verloopt ook redelijk soepel (op een gesprongen oorring na dan…). Met een paar hebben we niet zo zin in een driftduik en we besluiten een gewoon duikje te maken waar de boot ligt. Tot dan verloopt alles goed. Wanneer Tim en ik op 50 bar komen, is het zo stilletjes aan tijd om terug te keren. Na nog wat onder de boot rondgesnuffeld te hebben, beginnen Camiel, Tim en ik aan onze opstijging. Camiel is zelfs iets eerder aan de trappenkoord als wij, wanneer het gebeurd… Opeens horen we een hard, schurend geluid. Wanneer we naar boven kijken, zien we dat de boot op het rif geslagen wordt. Nog voor we iets kunnen doen, horen we de motor starten. Camiel wordt zelfs een klein stukje nog meegesleurd. Het enige waar ik aan kan denken is achteruit en zo kort mogelijk tegen het rif aan te blijven.
Wanneer we eindelijk boven zijn, zien we dat de boot minstens 500m verder ligt. Met de stroming die we hebben, is het onmogelijk om tot aan de boot te palmen op snorkel. En om onder water door te gaan, hebben we geen van allen nog voldoende lucht. Gelukkig liggen er meerdere boten in de buurt en is er een zodiac die ons komt ophalen. Aan de boot zien we dat door de klap zelfs één van de trappen is afgebroken. Een keer op de boot, beseffen we hoeveel geluk we hadden. Wanneer we iets eerder naar boven waren komen, … Achteraf horen we dat een plotselinge windvlaag de boot tegen het rif duwde en dat de Egyptenaren aan niets anders konden denken dan zo snel mogelijk die boot weg te krijgen. Duikers in het water of niet.
We hebben de rest van de week nog verder van de boot gedoken, maar toch konden we er niets aan doen dat dit incident toch een beetje door ons hoofd bleef spoken. Zaterdag, de laatste duikdag, hebben we met ons drieën nog een paar kantduiken gedaan om een beetje te bekomen van de zeebenen. En ook bij deze duiken zagen we weer van alles prachtigs. Kleine witte murenen die met z’n drieën onder een koraalblok wonen of zelfs in een pepsiflesje. We zagen zelfs de vrij zeldzame walkman. Een vis die met 6 pootjes over de zeebodem kruipt in plaats van te zwemmen. En prachtig zicht. Het wrak van de Suzanna zag er ook heel anders uit dan bij de nachtduik die we er eerder deden. Met dit verschil dat er overdag eigenlijk veel meer te zien was. Zoals de duizenden glasvisjes en de verschillende koraalduivels die in het wrak hun huisvesting hebben.
Hiermee werd een mooie, maar vermoeiende duikweek afgesloten. En wat mooi meegenomen was voor de meeste van ons : we gingen een paar kilo lichter naar huis. Van de 23 personen die mee geweest zijn, heeft toch wel meer als de helft last gehad van de darmen. Dus goede reclame voor het hotel-eten was het zeker niet. Een goede tip dus als je wilt afvallen : ga naar Egypte!