Marco en Guido met rugtas op door Borneo en Thailand
Marco en Guido
De planning is 2 maanden geleden al gemaakt en nu is het eindelijk zover om deze tot uitvoer te brengen. Vanaf Düsseldorf vliegen we rechtstreeks naar Bangkok waar we overnachten en de volgende ochtend om 7.00 uur nemen we vlucht 2 van de in totaal 11 vluchten in 3 weken tijd. Gekkenwerk?
Via Kuala Lumpur komen we, inclusief de 35 kilo aan bagage per persoon, in de avond aan in Sandakan (Borneo). De lodge ligt midden in de bush en dat is goed te merken door alle vreemde dierengeluiden en de verlichting die bijna iedere minuut uitvalt, zodat we met ze allen in het aarde donker zitten. Na een lange dag reizen en bier gaat ook bij ons uiteindelijk het licht uit. De tassen worden de volgende dag alweer ingepakt, want na het oerang oetan spotten vliegen we via Kota Kinablu door naar Tawau.
De gemiddelde leeftijd van onze mede oerang oetang spotters ligt rond de 80 jaar en wij zijn één van de weinige zonder rollator of looprekje. Ondanks dat het een reservaat is en het redelijk commercieel is, is het werkelijk fantastisch om al die oerang oetans op raakafstand te zien en dat zonder een hek ertussen! Voor de afwisseling duiken we daarna weer het vliegtuig in en tijdens onze 2e vlucht breekt het zweet ons uit, want de bliksem slaat in. Stewardessen lopen paniekerig door het gangpad en mensen zitten elkaar met een verdwaasde blik aan te kijken.
Ook bij ons heerst even het gevoel van “dit was het dan”, totdat we eindelijk weer met 2 benen op de grond staan van de luchthaven Tawau. Een minivan brengt ons naar Semporna, waarvandaan we de boot nemen naar onze duikbestemming: Sipadan/Kapalai. Kapalai wordt onze uitvalsbasis en bij aankomst wordt al snel duidelijk dat dit een resort is waar ze ons over 5 dagen echt letterlijk vanaf moeten schoppen; gebouwd op palen en liggend op een zandbank midden op de Celebes zee.
Lopend buffet, overal uitzicht op zee en zelfs vanuit bed en het bad kijken we uit op het prachtige blauwe water. Het is zo’n bestemming waar je naartoe gaat op huwelijksreis maar wij slapen gezellig met ze twee-en romantisch op een kamer.
4 dagen lang stappen we bijna iedere ochtend om 5.00 uur ons bed uit, zodat we om 5.30 uur de eerste boot hebben naar Sipadan. Het resort Kapali is mooi maar de slagroom op de taart vinden we toch echt onderwater: schilpadden en white tips in overvloed en dan bedoelen we ook echt in overvloed: tientallen! Qua duikstekken mogen we ook niet klagen, want aan de ene kant loopt de wand van de vulkaan (Sipadan) bijna loodrecht naar 900 meter diepte, aan de ander zijde de diepblauwe zee en met onder ons de drop off van 900 meter. Het ritme tijdens deze dagen ziet er ongeveer als volgt uit: duiken, eten/drinken, duiken, eten/drinken, duiken, eten/drinken, duiken en dan slapen om bij te tanken voor de volgende dag.
Helaas is er altijd een tijd van komen en gaan. De planning was om de berg Kota Kinabalu te gaan beklimmen maar omdat de trend van liever lui dan moe er nu echt in begint te komen, besluiten we om van de klimtocht af te zien om maar een paar daagjes meer te gaan chillen! Op de luchthaven van Tawau wijzigen we onze vliegtickets en zetten weer koers naar Bangkok waar we weer 1 nacht verblijven.
Inmiddels zitten we alweer over de helft van onze vakantie en voor de laatste 9 dagen is de bestemming: Koh Phangan. Met Bangkok Airways vliegen we naar Koh Samui en nemen direct de boot naar Phangan waar we in de avond aankomen. Guido ie hier inmiddels de laatste jaren kind aan huis en er wordt bij aankomst meteen een scooter gehuurd. Backpack op de rug, rugtas op de buik, duiktas tussen de benen en zo tuffen we richting onze strandbungalow Leam Son.
Het leven bestaat de laatste dagen van de trip uit luieren in de hangmat, lekker thais eten, scooteren over het eiland en natuurlijk om een aantal duikjes te maken, want die 35 kilo bagage hebben we niet voor Jan met de korte achternaam meegenomen. Tevens staat er ook nog een half-moonparty in de jungle welke we met een bezoekje vereren. Het enige minpunt is dat het weer niet meewerkt, want we hebben tijdens deze dagen voornamelijk bewolking en ook Marco wordt ziek.
Als Marco is opgeknapt en het weer nog steeds slecht is, besluiten we om een dag eerder naar Bangkok te vliegen, zodat we hier de laatste 2 dagen van de vakantie gaan vieren. Een hele dag hangen we de vrouw uit, want er moet ook nog geshopt worden. Marco past voor de laatste keer zijn gekochte maatpakken en in het MBK shoppingmall kopen we de rest van de rotzooi. De laatste Thai Curry maaltijd wordt genuttigd en het feest zit er nu helaas echt op. In de ochtend van 27 september vliegen we vanaf Bangkok terug naar Düsseldorf.
Ook nu zijn we uitgekookt en stappen bewust weer als laatste het vliegtuig in, zodat de overgebleven beschikbare plekken voor ons zijn. Guido is bescheiden en neemt 2 plekken bij het raam en Marco heeft waarschijnlijk zijn bescheidenheid in Bangkok achter gelaten, want hij eigent zichzelf 4 stoelen toe. Als we landen op Düsseldorf is meteen duidelijk dat we weer in Europa zijn, want het is donker en grijs en het komt met bakken tegelijk naar beneden.
Na 3 weken van supermooie duiken, luieren, genieten, veel vliegen en douane ambtenaren voor de gek houden met onze 35 kg weegt tot echt maar minder als de helft is dan de herfst van 2007 begonnen en de zwembroek en slippers kunnen gelukkig maar voor eventjes weer de kast in tot de volgende trip gaat beginnen!