Vandaag gaan we op vakantie naar Amerika , zonder dat ik mijn duikspullen meeneem. Het is fijn inchecken, ik hoef niet al mijn charmes in de strijd te gooien om maar zo min mogelijk bij te hoeven betalen voor overgewicht als ik mijn duikuitrusting ook meeneem. Mijn zoon Jordi en ik vliegen naar Orlando, Florida via Chicago met United Airlines.

Duiken met mijn kinderen. Een droom die ik al heel lang droom. Okee, het is absoluut geen eitje om ze alle drie aan het studeren te krijgen en de rust te nemen om de dvd te bekijken.… en het kost ook een paar centen.

Na het boeken van de vakantie naar Curaçao stuit ik bij toeval op het televisieprogramma Zoovenirs, een programma over het wel en wee van het Seaquarium op Curaçao. Eén van de mogelijkheden die ze bieden is duiken met een dolfijn in zijn natuurlijke omgeving. Aangezien duiken met een dolfijn sinds het behalen van m’n brevet bovenaan de wensenlijst staat, is de boeking razendsnel gemaakt.

Eigenlijk ben ik hier niet om te duiken. Ik ben tien dagen op Aruba om te werken. Tussendoor probeer ik wat te ontspannen. Twee dagen hou ik het vol om vanaf het strand naar de helderblauwe zee te staren. Dan móet ik gewoon duiken!

Begin januari hadden wij met een kleine groep een reis naar Yucatan/Mexico (Uuyut’aan of Uluumil Cutz Yetel Ceh) geboekt met als hoofddoel het beduiken van de riffen gelegen voor Playa del Carmen en het eiland Cozumel, dit gecombineerd met het verkennen van een paar gekende cenotes. Tijdens de maand juli was het dan zover.

Met ons net behaalde, splinternieuwe, nitrox-brevet staan we aan de waterkant bij de duikstek Hilma Hooker in Bonaire. Het water is prachtig blauw-groen van kleur, maar ik kijk wel een beetje bedenkelijk naar de golven die de eerste paar meter op de kust beuken.